Anna Kańtoch

Przedksiężycowi I

Warszawa 2022

Anna Kańtoch
Przedksiężycowi I

ISBN: 978-83-61187-75-2

Wydawca:
Powergraph
ul. Cegłowska 16/2
01-803 Warszawa
tel. 22 834 18 25
e-mail: powergraph@powergraph.pl
www.powergraph.pl

COPYRIGHT © 2009-2013 by Anna Kańtoch
COPYRIGHT © 2013 by Powergraph
COPYRIGHT © 2013 for the cover by Rafał Kosik

PROJEKT GRAFICZNY: Rafał Kosik i Adelevin
REDAKTOR PROWADZĄCY: Kasia Sienkiewicz-Kosik
REDAKCJA: Michał Cetnarowski
KOREKTA: Maria Aleksandrow

Wyłączna dystrybucja:

Dressler Dublin sp. z o.o.
ul. Poznańska 91, 05-850 Ożarów Mazowiecki
tel. 22 733 50 31/32
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
www.dressler.com.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer

Spis treści

1. Prolog

2. Część I. Czas się kończy

3. Finnen

4. 1

5. 2

6. 3

7. 4

8. 5

9. 6

10. 7

11. 8

12. 9

13. 10

14. 11

Prolog

Jacques Diot chciał zabić Daniela Pantalekisa. Było to uczucie czyste, proste i stosowne do okoliczności. Francuz wierzył, że w ten sposób przysłuży się całemu społeczeństwu.

— Ty gnoju — powiedział cicho, zaciskając olbrzymie dłonie w pięści. Na kostkach palców poruszyły się czerwono-czarne tatuaże Kościoła Nowych Ziemi. — Ty porąbany skurwysynu.

Mniejszy, jasnowłosy mężczyzna pisnął coś niewyraźnie, a jego uderzająco brzydka twarz skurczyła się w wyrazie przerażenia. Cofnąłby się, gdyby mógł, ale za plecami miał konsolę nawigacyjną. Ekran wyświetlał koordynaty „Optymisty”.

— Co się stało? — Katerina niezgrabnie włożyła kurtkę pomarańczowego kombinezonu. Po hibernacji zawsze budziła się zmarznięta i zesztywniała; była pewna, że gdyby teraz spojrzała w lustro, zobaczyłaby skórę bladą i miękką jak niewypieczone ciasto. Na szczęście wtłoczone w jej żyły substancje pobudzające działały. Zaczynała być głodna, a to dobry znak.

— Jacques? Daniel? — rzuciła niecierpliwie.

— Co jest? — włączył się Ivain.

— Zmienił nam trasę — warknął Jacques. — I w rezultacie jesteśmy teraz na jakimś zadupiu, w odległości pół roku od domu.

— Myślałem, że w ten sposób ominiemy punkt celny! — Pantalekis z każdą chwilą robił się coraz bardziej blady i wyglądał, jakby się kurczył. — Nie wiedziałem! Coś musiało się spieprzyć!

Jacques uderzył go w twarz. Daniel z jękiem zatoczył się do tyłu i wsparł o konsolę.

— Coś się spieprzyło? Ty wszystko spieprzyłeś.

— Tym razem przegiąłeś, Pantalekis. — Katerina włożyła ręce do kieszeni kurtki. Ładne, dziewczęce rysy zastygły w wyrazie obrzydzenia zmieszanego z pogardą. Nawet nie drgnęła, gdy Jacques uderzył drugi raz, ani później, kiedy Daniel upadł i wypluł na podłogę krew.

— Przestańcie — wtrącił Ivain. — To nic nie da.

Lecz nawet on się nie ruszył, by powstrzymać Jacques’a.

Od przeszło roku tolerowali Daniela Pantalekisa, pomimo iż chudy i brzydki jak deszczowa noc potomek Greków miał niesamowitą zdolność pakowania się w kłopoty. Jednak miał też jeszcze więcej szczęścia, które pozwalało mu wychodzić z nich obronną ręką, zdolności techniczne oraz talent do ciemnych interesów. Całe jego życie stanowiło pasmo spektakularnych wpadek i równie spektakularnych sukcesów. Właśnie Pantalekisowi zawdzięczali to, że poza legalnym ładunkiem „Optymista” wiózł również kilka starannie ukrytych skrzynek zakazanych antyagapików. Na Kerberosie będą je mogli sprzedać z kilkunastokrotnym przebiciem, jeżeli, oczywiście, do tego czasu rynek się nie zmieni.

Pół roku, pomyślała Katerina. Stracili pół roku, żeby dotrzeć na to zadupie, i stracą kolejne pół, żeby wrócić. Kurwa mać.

Daniel zaszlochał, wycierając rękawem smarki zmieszane z krwią.

Ivain podszedł do komputera.

— Jacques, przestań — powiedział i tym razem w jego głosie zabrzmiało coś, co sprawiło, że potężny Francuz posłuchał. — Patrzcie.

Na ekranie przesuwał się zarejestrowany przez zewnętrzne kamery obraz powierzchni planety. Krążyła wokół starego słońca i wyglądała na martwą.

— Tam nic nie ma… — Jacques niepewnie podrapał kark.

— Spójrz uważniej.

Włączył opcję powiększenia, po czym wskazał lewy dolny róg ekranu.

— Tu. — Jego palec przesunął się w bok. — I tu. Przyjrzyjcie się.

Katerina wciągnęła powietrze przez zęby.

To, co na pierwszy rzut oka wyglądało jak rozrzucone po górskich zboczach gigantyczne głazy, w rzeczywistości okazało się pozostałościami budynków. Teraz, gdy zdała sobie z tego sprawę, zaczęła dostrzegać coraz więcej szczegółów. Podświetlone blaskiem czerwonego słońca ruiny wyglądały, jakby płonął w nich ogień.

— To wymarłe miasto — szepnęła, ważąc na języku każde słowo. Bała się, że samo wypowiedzenie na głos myśli sprawi, iż wszystko okaże się złudzeniem. — Może któraś z naszych zaginionych kolonii, a może… może to miasto Obcych…

— Bzdura — burknął Jacques, ale bez specjalnego przekonania. Jego oczy błyszczały podnieceniem. Stojąca obok zarumieniona Katerina jeszcze nie chciała pozwolić sobie na radość.

Daniel stanął za ich plecami. Z rozbitej wargi wciąż ciekła krew, ale zdawał się tego nie zauważać.

Ivain roześmiał się niespodziewanie.

— Pantalekis, nad tobą musi czuwać jakiś cholernie pracowity bóg. Wiesz, z rodzaju tych, którzy opiekują się idiotami i pijakami. Człowieku, ty masz więcej szczęścia niż rozumu. Nie, ty w ogóle nie masz rozumu, a za to masz kurewsko wielkie, kosmiczne szczęście.

— Zejdziemy tam, prawda? — zapytał z nadzieją Jacques.

— Skarby — szepnął Daniel niemal z nabożną czcią. — Niezależnie od tego, co to za miasto, tam mogą być skarby.

— Zawsze byłeś chciwy, Pantalekis — parsknęła Katerina.

— Mam na imię Daniel. — Brzydal poczerwieniał leciutko. — Ile razy prosiłem, żebyś nie zwracała się do mnie po nazwisku?

Mierzyli się wzrokiem i tak jak zawsze Daniel poczuł osobliwą mieszaninę nienawiści, zazdrości oraz pożądania, którą budziła w nim ta kobieta.

— Nie udawaj, że też o tym nie pomyślałaś — wymamrotał.

— Ja nie myślę o pieniądzach, tylko o przygodzie — wyszczerzyła zęby. — I o sławie odkrywców. To jak, bierzemy wahadłowiec i lądujemy?

— Nie mamy odpowiedniego sprzętu, tak naprawdę to jest zadanie dla archeologów — odezwał się trzeźwo Ivain. — Albo nawet ksenoarcheologów. Tam mogą być jakieś bezcenne artefakty, które zniszczymy, nie mówiąc już o tym, że komuś z nas może się coś stać.

— Daj spokój — Katerina parsknęła lekceważąco — przecież ja nie mówię o włażeniu w jakieś dziury. Po prostu wylądujemy i rozejrzymy się trochę, co w tym złego? Atmosfera — popukała we wskaźniki — nadaje się do oddychania, temperatura jest znośna. Brak śladów życia, więc nic nam nie grozi. Zresztą weźmiemy broń i pakiet medyczny. Chyba nie chcecie przepuścić takiej okazji?

— Nie, jasne, że nie. Ale ktoś musi zostać na statku.

— Zostawmy jego. — Jacques ruchem głowy wskazał Pantalekisa, po czym dodał złośliwie — zasłużył sobie.

Zanim Daniel zdążył zaprotestować, Ivain niespodziewanie przyszedł mu z pomocą.

— Jeśli zostawimy go samego, wysadzi w powietrze cały statek — burknął. — Nie, on idzie z nami, a zostać musi ktoś z naszej trójki.

Za plecami Ivaina Pantalekis pokazał Francuzowi wyprostowany palec.

Losowali zapałki, a raczej pełniące funkcje zapałek odcinki zapasowego kabla. Jacques wyciągnął najkrótszy. Skrzywił się, wyraźnie rozczarowany, ale nie zaprotestował.

Katerina odetchnęła z ulgą. Nie była pewna, czy na jego miejscu równie łatwo pogodziłaby się z wyrokiem losu.

* * *

— Dostałbym klaustrofobii, gdybym tu mieszkał — powiedział Ivain, zdejmując hełm i zadzierając głowę.

Katerina i Daniel zgodzili się milcząco. Zrujnowane miasto piętrzyło się wokół nich niczym monstrualne klocki, rozrzucone od niechcenia na górskich zboczach. Schody, biegnące dziwacznymi zakosami, to niknące, to znów pojawiające się w najbardziej niespodziewanych miejscach, tarasy, budynki, które zdawały się składać z dziesiątek mniejszych budowli, łączących się ze sobą i przechodzących jedne w drugie – wszystko to sprawiało wrażenie labiryntu. Słońce chlustało szkarłatem na czerń popękanych kamiennych ścian i szarość schodów pokrytych warstwą pyłu. Wszędzie ta szarość i czerń. Choć nie, nie wszędzie, zreflektował się Ivain. Część budynków przesłaniały konstrukcje z przerdzewiałego metalu. Rusztowania? Jakieś osobliwe zdobienia? Mężczyzna nie potrafił zgadnąć. Czymkolwiek to było, teraz przypominało rudobrązową, bardzo starą i bardzo zniszczoną koronkę, tak lekką, że wydawało się, jakby od ścian mógł ją oderwać silniejszy podmuch wiatru.

Mężczyzna potrząsnął głową. Miasto było… dziwne, ale chyba nie aż tak, by uznać je za zbudowane przez obcą cywilizację. Z drugiej strony, nie bardzo też potrafił wyobrazić sobie mieszkających tu ludzi.

— Co teraz? — Przeczesał palcami włosy. W słońcu jego skóra wyglądała na oparzoną, jakby ktoś oblał go wrzątkiem.

Katerina powoli obróciła się wokół własnej osi, chłonąc piękno martwego świata i zarazem pozwalając, by zimny wiatr rozwiał jej włosy. Podmuchy niosły ze sobą drobinki ostrego pyłu i ledwo uchwytny zapach spalenizny. Podeszła do jednej z popękanych ścian i przesunęła po niej dłonią. Na skórze zostały czarne ślady.

— Tu był pożar — szepnęła, odrobinę speszona ciszą. — Może całe to miasto płonęło.

Poszukała wzrokiem budynku, do którego mogliby wejść. Nie musiała się długo rozglądać – jeden z czarnych gmachów, niezbyt wysoki, lecz za to bardzo rozległy, był znacznie lepiej zachowany niż pozostałe. Katerina podeszła bliżej. Mury potężne jak w romańskiej świątyni okazały się osmalone, ale nie popękane, płaski dach też sprawiał wrażenie nienaruszonego.

— Pójdziemy tam — zadecydowała.

Ivain w pierwszej chwili chciał zaprotestować, uznał jednak, że budynek wygląda naprawdę solidnie, więc nic nikomu nie powinno się stać. Poza tym i tak nie zdołałby powstrzymać Kateriny.

Wkraczając w mrok, włączyli latarki. Smugi jaskrawego światła omiotły wnętrze, wyławiając z ciemności czarne kolumny. Każda z nich składała się z dziesiątek postaci naturalnej wielkości, nagie dziewczęta stały na ramionach nagich chłopców, inne pary obejmowały się jak w tańcu. Jedno na drugim, jedno obok drugiego. Ivain spojrzał wyżej – tam tancerze rozpełzali się, podtrzymując wachlarzowe sklepienie, ich sylwetki stopniowo wtapiały się w strop jak w miękkie masło. Jeszcze gdzieniegdzie widać było kawałek pleców, pośladek, stopę, potem i to znikało.

Porównał wysokość sali z wysokością widzianego od zewnątrz budynku. Doszedł do wniosku, że nad nimi musi znajdować się jeszcze kilka pięter. Może nawet kilkanaście.

Ivain skierował strumień blasku w bok i odnotował obecność spiralnych schodów. Jednych, potem drugich. I kolejnych, ginących w półmroku.

Daniel wszedł w coś w rodzaju alejki, która biegła środkiem sali; tworzyły ją przerdzewiałe, czterołape i zwierzopodobne figury. Czas zatarł ich kształty, lecz i tak niektóre bardzo przypominały ziemskie ssaki. Tu szakal, tam chyba hiena, jeszcze dalej któryś z wielkich kotów.

— Myślicie, że to są bóstwa Obcych? — zapytał Pantalekis.

— Wątpię. — Ivain wyłowił z mroku następne schody, które wijąc się, wiodły na wyższe piętra. Pod nimi znajdował się mechanizm, oczywiście też przeżarty przez rdzę. — A jeśli tak, to ci Obcy niewiele się od nas różnili. Ona na przykład wcale mi na Obcego nie wygląda. — Oświetlił jedną z tańczących dziewcząt. — A ta sala pewnie jest… no nie wiem, muzeum albo czymś w tym rodzaju.

— Muzeum, dobre — zachichotał Daniel. Przesuwając palcem po jednej z figur, wzniecił chmurę żelazistego pyłu. — Rany, jakie to musi być stare. — Skrzywił się z niesmakiem. — Gdybym ją kopnął, pewnie całkiem by się rozpadła.

— A to co? — Katerina oświetliła okrągłą wnękę w ścianie.

Takich wnęk było więcej. Rozmieszczone równomiernie co kilkanaście kroków, kojarzyły się Ivainowi z kapliczkami w kościele. Naturalną koleją rzeczy sądził, że będą w nich stały posągi, lecz gdy wszedł do najbliższej, okazała się pusta. Starł ze ściany warstwę kurzu, odsłaniając rząd skomplikowanych symboli. A może po prostu liter?

— Za cholerę nie mam pojęcia, co to może być — powiedział.

Daniel nadal oglądał figury zwierząt, pełen nadziei, że któraś okaże się zrobiona z czegoś trwalszego niż metal albo przynajmniej będzie mniej zardzewiała. Katerina podeszła do schodów i ciekawie przyjrzała się mechanizmowi. Był wyższy i szerszy od niej, pełen jakichś skomplikowanych elementów, z których rozpoznawała tylko koła zębate.

— Ruchome schody? — zapytała niepewnie. — Myślicie, że to coś wprawiało w ruch schody?

Zadarła głowę. Nad nią, na wysokości niecałych trzech metrów, wisiała krata, niegdyś zapewne bogato zdobiona. Do czego służyła? Wisiała pionowo, na łańcuchach, więc pewnie w zależności od potrzeby można ją było podnieść bądź opuścić. Katerina uznała, że opuszczona krata oddzielała ludzi od napędu schodów, by nikt niepowołany nie pchał tam rąk, a podnoszono ją, gdy na przykład trzeba było coś naprawić.

Przesiane przez kratę światło latarki rzucało na ścianę wydłużone, drgające cienie, kurz wiercił w nosie i osadzał się w gardle drapiącą warstwą. Za plecami słyszała odgłosy kroków zwielokrotnione głuchym echem, a potem połknięte przez ciszę.

Katerina skierowała strumień blasku z powrotem na skomplikowany mechanizm i podeszła jeszcze bliżej. Miała niemal pewność, że poszczególne elementy napędu pełnią funkcję nie tylko użytkową, że każdy z nich stworzono tak, by był też piękny. Dzieło sztuki i mechanizm w jednym. O, na przykład to pordzewiałe kółko wyglądało, zupełnie jakby ktoś uformował je w kształt śmiejącego się słońca…

Wyciągnęła rękę.

Ivain był jedynym, który widział dokładnie, co się potem stało. Widział, ale ponieważ pozostało mu niecałe osiem minut życia, nie zdążył o tym nikomu opowiedzieć.

Po pierwsze, najbliższa drzwi figura obróciła się z przeraźliwym zgrzytem, zachwiała i runęła, pyskiem trącając kolejne zwierzę. I znów: lekkie poruszenie metalowego ciała, utrata równowagi, zardzewiała łapa uderza w kolejny zardzewiały grzbiet. Rząd przewracał się jak kostki domina, sypiąc wokół płatami rdzy, a najdziwniejsze w tym wszystkim było to, że zwierzęta wcale nie stały aż tak blisko siebie, że każde przed upadkiem zdążyło jeszcze wykonać ten jeden, ostatni ruch wystarczający, by trącić sąsiada.

Po drugie, gdzieś w połowie tego przedstawienia Daniel wyjął broń i obrócił się, tocząc wokół przerażonym spojrzeniem. Po trzecie, ostatniej w rzędzie figurze odpadła głowa; zwierzęcy łeb odłamał się jak sucha makówka i potoczył wprost pod nogi Pantalekisa. Mężczyzna wrzasnął, odskoczył, potknął się i przewrócił, a pistolet wypalił. W górę, ponad głowami ich wszystkich.

Krata zadygotała, jeden z podtrzymujących ją łańcuchów pękł. Katerina podniosła wzrok, a Ivain wrzasnął:

— Uciekaj!

W tej samej chwili drobinki rdzy wpadły jej do oczu i kobieta zasłoniła twarz, upuszczając jednocześnie latarkę.

— Uciekaj!

Krata zjeżdżała na jednym łańcuchu, przekrzywiona, w łomocie starego żelastwa. Łup, brzdęk, łup, brzdęk, w miarę jak pod wysokim sufitem rozwijały się kolejne zwoje.

Katerina ruszyła naprzód, oślepiona, z zaciśniętymi powiekami i wyciągniętymi dłońmi. I uciekłaby, miała na to wystarczająco dużo czasu, ale przecież była jeszcze latarka leżąca na posadzce. Kobieta potknęła się o nią i rozciągnęła jak długa. A krata opadła z hukiem, więżąc jej stopę. Jeden z metalowych bolców musiał ją zranić, bo wrzasnęła.

— Nie ruszaj się! — Ivain już do niej biegł. Nie miał czasu zastanowić się, jak przedziwnego zbiegu okoliczności właśnie był świadkiem. — Zaraz cię wyciągniemy. Daniel!

— Nic mi nie jest! — odkrzyknęła dziarsko. — Chociaż… cholera, trochę mnie boli.

— Spokojnie, pomożemy ci. Daniel, chodź tu z tą apteczką!

Pomogli Katerinie usiąść, a gdy posykując z bólu, przekręciła stopę, bez trudu uwolniła się z pułapki.

Ivain podwinął nogawkę jej kombinezonu i oświetlił łydkę. Rana nie krwawiła mocno, ale skóra wokół niej miała brzydkie, sinozielone zabarwienie.

Przełknął ślinę.

— Co to było? — jęknęła Katerina. — I o co się… — urwała, widząc minę Ivaina. — I jak? Paskudnie to skaleczenie wygląda? Cholera, boli coraz bardziej… Chyba zaraz zemdleję.

— Daniel, podaj jej antybiotyki. Mogło dojść do zakażenia.

Pantalekis posłusznie sięgnął do apteczki. Ręce mu drżały i szczerze pragnął być teraz jak najdalej stąd, najchętniej na statku, bezpieczny w swoim łóżku. Metaliczny łomot wciąż dzwonił mu w uszach; pod powiekami miał obraz zwierzęcego łba, który tak nagle potoczył się pod jego stopy, by spojrzeć zasnutymi rdzą ślepiami. Zbudził się w nim strach, nie o Katerinę, ale o siebie samego. Pantalekis wiedział, że to znowu będzie jego wina, ten przypadkowy strzał, krata, rana Kateriny… Zawsze jego wina.

— I coś na ból, proszę… — jej głos załamał się i zaszlochała. Ivain zesztywniał, czując, jak serce obciąża mu lęk. Nigdy wcześniej nie widział, żeby Katerina płakała.

Kilka sekund trwało, nim wziął się w garść.

— W porządku, środek przeciwbólowy też. Zabieramy cię na statek.

Podnieśli ją, biorąc pod ramiona. Zwisała między nimi ciężko, płonąca od gorączki i na wpół przytomna. Przez pierwszych kilkanaście metrów próbowała jeszcze kuśtykać, potem po prostu ją wlekli. Podwinięta nogawka odsłaniała skórę, na której plama martwicy rozlewała się aż do kolana.

Ponad głową Kateriny Daniel posłał Ivainowi pytające spojrzenie.

— Co jej jest? — szepnął.

— Nie wiem, ale wygląda paskudnie, jak coś w rodzaju kurewsko szybko postępującej gangreny. Nie wiem, czy nie będziemy musieli jej tej nogi obciąć.

— Żartujesz? Nie mamy odpowiednich warunków!

— Nie widzę innego… Cholera… — Ivain zaklął, otwierając drzwi, bo gwałtowny podmuch wiatru sypnął mu w oczy pyłem. Puścił Katerinę, zatoczył się w tył i upadł na jedną z przewróconych figur.

Musimy stąd spieprzać, pomyślał, rozcierając łokieć. Im szybciej, tym lepiej.

— Zraniłeś się? — głos Daniela był wysoki, na granicy histerii.

— Co?

— Zraniłeś się? Bo jeśli w tym zardzewiałym metalu coś jest…

— Nic się nie stało. — Ivain, mrugając, pozbył się spod powiek resztek pyłu. Razem wyciągnęli Katerinę na zewnątrz, po czym przystanęli w czerwonym blasku słońca.

Daniel był spocony i zdyszany, Ivain spocony, zdyszany i blady jak śmietankowy ser. Kładąc na ziemi Katerinę, skrzywił się, co nie uszło uwagi drugiego mężczyzny.

— Pokaż rękę — zażądał Daniel.

— Nie bądź idiotą.

— Pokaż.

Ivain z westchnieniem podwinął rękaw, demonstrując zdrową, nienaruszoną skórę.

— Zadowolony?

— Więc co ci jest? — nie ustępował Daniel. — Jesteś biały jak ściana.

— Mam kłopoty z sercem, w porządku? To nic wielkiego, zaraz jak wrócimy na statek, wezmę lekarstwo.

Katerina poruszyła się i jęknęła.

— Proszę, jeszcze jeden zastrzyk… Boli… O Boże, jak boli…

— Słyszysz? Zamiast martwić się o mnie, daj jej zastrzyk — warknął Ivain.

Daniel zacisnął zęby, ale posłusznie wyjął z apteczki środek przeciwbólowy, załadował ampułkę do iniektora i wbił igłę.

— Jeśli jej zaszkodzi, to będzie twoja wina — wymruczał.

Kobieta zamknęła oczy, jej ściągnięte cierpieniem rysy wygładziły się. Znieruchomiała.

— Już lepiej? — Ivain pochylił się nad nią z troską. — Katerina? Katerina?!

Zbliżył policzek do jej ust, położył rękę na szyi. Potem odwrócił się w stronę towarzysza. W oczach miał grozę.

— Nie żyje… Danielu, ja myślę, że ona umarła.

Pantalekis odsunął się kilka kroków, jakby to, co spotkało Katerinę, było zaraźliwe.

— Ja nic nie zrobiłem! — krzyknął załamującym się głosem.

Ivain zacisnął usta. Wciąż pochylał się nad Kateriną, wspierając się jedną ręką o ziemię.

— Wiem. Pomóż mi wstać, proszę…

— Źle się czujesz, prawda? — zapytał podejrzliwie Daniel. — Słabo ci?

— Pomóż… mi… wstać…

Pantalekis na wszelki wypadek odsunął się jeszcze kilka kroków.

— Nie — powiedział. — Ani mi się śni. To może być jakaś zaraźliwa choroba, którą oboje złapaliście.

— Potrzebuję… lekarstwa… na statku… Proszę…

Daniel w milczeniu pokręcił głową. Oczy miał wielkie, przerażone, a twarz zaciętą w wyrazie zdecydowania.

— Nie.

Ivain zachwiał się, podparł drugą ręką. Jego skóra, wcześniej po prostu blada, teraz wydawała się niemal przezroczysta. Grube krople potu spływały mu z czoła, usta poruszały się, jakby wciąż próbował coś mówić. Daniel przymknął oczy. Gdy je otworzył, Ivain leżał z głową na piersi Kateriny niczym Romeo przytulony po śmierci do swej ukochanej. Nie oddychał, a przynajmniej tak to wyglądało z odległości kilkunastu kroków. Pantalekis nie zamierzał sprawdzać.

Odwrócił się w stronę wahadłowca, rozważając, czy uda mu się dopilotować go do statku. Miał zawroty głowy, ale tłumaczył sobie, że to skutek strachu, z pewnością nie tej koszmarnej choroby.

Wtedy właśnie z nieba sfrunął anioł.

Błękitne światło otulało jego sylwetkę niczym kombinezon. I miał skrzydła, srebrzyste, mechaniczne skrzydła, z których strzelały w niebo iskry. Wylądował na schodach, po czym zaczął iść w dół.

Daniel zamarł w bezruchu. Anioł kroczył, odziany w blask, i wyglądało na to, że za chwilę przetnie mężczyźnie drogę do wahadłowca.

Tak więc człowiek, nad którym całkowitą władzę przejęła panika, odwrócił się i pobiegł w drugą stronę.

Wprost do sali, z której przed chwilą wyniósł umierającą Katerinę.

Część I

Czas się kończy

Finnen

Finnen… Oczywiście, możecie się w ten sposób do mnie zwracać. Tutaj wszyscy tak właśnie mnie nazywają. Moje prawdziwe imię brzmi nieco podobnie, ale jest znacznie trudniejsze do wymówienia.

I tak, opowiem raz jeszcze o Dniu Zero, choć robiłem to już tyle razy, że czasami mam dość.

Dzień Zero… To nie jest nasza nazwa, tylko wasza, my używaliśmy odmiennej. Podobnie Lunapolis, duszoinżynierowie, wieże Principium oraz Ekwilibrium, i wiele, wiele innych. Nazwy, a także imiona, potrafią sprawić kłopot, prawda? Dla ułatwienia będę więc używał waszej nomenklatury – myślę, że obu stronom ułatwi to rozmowę.

Tak więc ja, Finnen, a także kobieta, którą nazywacie Kairą, oraz jej brat Niraj, jesteśmy winni tego, co się zdarzyło w Dniu Zero. Tak przynajmniej uważa większość Nowych Ziemian. Ja nie jestem pewien. Możliwe, że historia potoczyłaby się dokładnie tak samo, gdybym nigdy nie spotkał Kairy ani jej brata. Lubię jednak myśleć, że los dwóch światów zależał od tego krótkiego momentu na Wodnym Placu, gdy w tłumie zauważyłem Kairę. Być może gdybym stanął kilkanaście kroków dalej, wszystko wyglądałoby dziś zupełnie inaczej. Może…

Aby zrozumieć, jak doszło do Dnia Zero, trzeba najpierw zrozumieć nas – to, jacy byliśmy, oraz miejsce, w którym dorastaliśmy.

Najprostszą, co nie znaczy, że najtrafniejszą odpowiedzią jest, iż byliśmy młodzi. Licząc według waszej rachuby, miałem dwadzieścia jeden lat, choć gdyby wówczas zadać mi takie pytanie, musiałbym się długo zastanawiać, a potem doliczyłbym sobie także lata przebyte podczas Skoków. Nasz system mierzenia czasu był skomplikowany, więc opowiem o nim przy innej okazji.

Na razie ważne jest to, że byliśmy młodzi, a młodzi ludzie wierzą, iż potrafią zmieniać świat.

Odpowiedź na pytanie, jakie było miasto, w którym dorastaliśmy, jest trudniejsza.

Przytłaczało mnie, kiedy byłem dzieckiem. Gdy zadzierałem głowę, widziałem wieże połączone mostami – tak wysoko w powietrzu, że na sam widok ściskało mnie w żołądku. Sieć tych podniebnych dróg rzucała na niższe partie Lunapolis skomplikowany wzór cieni, jakby ponad nami mieszkał gigantyczny pająk. Niżej, zamiast dróg były schody, niektóre ruchome, inne nie. Wzdłuż nich ciągnęły się budynki z czarnego kamienia, każdy z co najmniej kilkoma tarczami księżycowymi na dachu, każdy oplątany siecią rur i rurek. Zarówno w metalu, jak i w kamieniu odbijał się blask czerwonego słońca i czasem, zwłaszcza pod wieczór, wyglądało to tak, jakby całe miasto broczyło krwią.

Bałem się Lunapolis, będąc dzieckiem, i nie przestałem, gdy dorosłem, lecz nauczyłem się także je kochać.

Jedno z moich najwcześniejszych wspomnień wiąże się z Halami. Uwielbiałem przychodzić tam z bratem. Ary buszował pośród jedzenia, szukając dla nas smakołyków, a ja wpatrywałem się w buchające lodowatym zimnem wagoniki, które wjeżdżały do Hal, po czym otwierały się nad podłużnymi stołami. Pac, pac – wypadały z nich zamrożone owoce, warzywa, a także gołębie, całe, razem z piórami, delikatnymi pazurkami i oczkami jak czarne paciorki. Fascynowały mnie, bo w Lunapolis nie było prawdziwych ptaków, tylko mechaniczne.

Produkty te pochodziły z prowincji, z miejsc, gdzie nie mieszkał już żaden człowiek. W wielkich szklarniach pod sztucznymi słońcami automaty hodowały rośliny, owoce morza oraz gołębie, a potem Kolejką wysyłały je do naszego miasta. Wszystko to było darmowe, płacić trzeba było dopiero za posiłki sporządzone przez kucharzy-artystów. Przerzucenie podstawowych obowiązków na maszyny pozwoliło nam w pełni oddać się sztuce oraz nauce – i nie był to kaprys, lecz konieczność. Zdobywanie pożywienia czy inne niezbędne prace przez wiele lat hamowały nasz rozwój, a zgodnie z życzeniem Przedksiężycowych musieliśmy się doskonalić.

Za moich czasów w Lunapolis nie było już prostych robotników, bo nikt taki nie przetrwałby ani jednego Skoku. Istnieli co prawda rzemieślnicy, urzędnicy czy nawet domokrążni sprzedawcy, lecz każdy z nich był albo mistrzem w swoim fachu, albo też miał dodatkowe talenty. A większość skomplikowanych i zarazem poniżających prac wykonywali zamknięci w metalowych ciałach przestępcy.

Co jeszcze pamiętam z dzieciństwa? Przede wszystkim mechanizmy miasta, którym jak każde dziecko lubiłem się przyglądać. Wnętrza silników, ich trzewia, arterie i żyły – wszystko to, co w waszym świecie jest ukryte, u nas wystawiano na widok publiczny. Mechanizm Kolejki, mechanizmy tarcz księżycowych i podniebnych teatrów, zegarów i ruchomych schodów – każdy z nich miał w sobie coś oryginalnego, każdy był osobnym dziełem sztuki, oddzielonym od gapiów metalową kratą. Zrobione z błękitnego ulferrum części nie rdzewiały, odporne na deszcz, zimno i śnieg. W istocie ulferrum, żelazo ostateczne, było odporne na wszystko. Z wyjątkiem przeszłości.

Coś jeszcze wartego wspomnienia? Może tylko to, że jestem dzieckiem Ekwilibrium, a z moją matką dzieliłem około czterdziestu procent materiału genetycznego. To średnia, choć znałem i takich, którzy byli doskonałymi, stuprocentowymi kopiami swego rodzica, jak i takich, którzy pod względem genetycznym nic z matką czy ojcem nie mieli wspólnego.

Pozostałe sześćdzisiąt procent to geny starannie dobrane przez urzędników korporacji. Miałem kilka różnych talentów – malowałem na szkle i płótnie, pisałem wiersze, czasem śpiewałem i komponowałem piosenki, byłem też nie najgorszym aktorem. Oczywiście wszystko to potrafiłem robić co najwyżej bardzo dobrze, nigdy genialnie. Taka jest cena bycia stworzonym przez duszoinżynierów Ekwilibrium.

Byłem ciekawskim dzieckiem i wyrosłem na ciekawskiego młodzieńca. Z ochotą rzucałem się na łeb na szyję w każdą awanturę, a jednocześnie miałem ambicję, aby traktować życie z cynicznym dystansem. Cyniczny dystans to nie jest coś, co łatwo przychodzi dwudziestolatkom, ale bardzo się starałem. Miałem sporą wyobraźnię, za dużo myślałem, tak mówili niektórzy, i uwielbiałem dzielić włos na czworo. Jeszcze bardziej uwielbiałem rozmyślać nad tym, jaki jestem skomplikowany, wrażliwy i oryginalny. Myślę, że pod wieloma względami byłem naprawdę irytujący, ale wiele osób mnie lubiło. Zwłaszcza dziewczęta, które uważały, że jestem uroczy, dobry w łóżku i mam ładne oczy.

Byłem także nieszczególnie mądry, trochę narwany, a także dość kapryśny. Wspominam o tym, jest to bowiem ważne, wyjaśnia, dlaczego potrzebowałem Kairy. Kaira zaś z zupełnie innych powodów potrzebowała mnie.

Lecz i tak cała historia zaczyna się od Skoku.

1

Finnen malował w pośpiechu, starając się uchwycić wrażenie pomarańczowo-czerwonej nierealności nadciągającego Skoku.

W szkle zatopiona już była jedna warstwa malowidła i teraz pracował nad drugą, zewnętrzną. Gdy za szybą zapłonie odpowiednio ustawione źródło światła, obraz ożyje, rzucając na pokój barwne cienie, a obie warstwy nałożą się na siebie i dadzą właściwy rezultat.

Taką przynajmniej Finnen miał nadzieję. Jego dzieła bywały lepsze i gorsze, a to, przeczuwał, należeć będzie do lepszych. Odkąd Przedksiężycowi ogłosili termin kolejnego Skoku, świerzbiły go palce, by jak najszybciej zacząć malować.

— Nudzę się. — Za jego plecami w krwawym blasku słońca stanęła Alika. Poczuł woń korzennych perfum, rękaw sukni otarł mu się o ramię. — Czy nie powinniśmy już iść?

— Chwila — wymruczał.

— Spóźnimy się — marudziła — a ty jeszcze musisz się przebrać. Nie pójdę na Wodny Plac z kimś, kto ma na sobie fartuch poplamiony farbami.

— Zamknij się — warknął. — Pójdziemy, kiedy skończę.

— Mogę iść sama. — Odsunęła się, wydymając usta, choć tak naprawdę nie uraził jej. Finnen był artystą, a artyści mieli prawo zachowywać się szorstko. Dziewczęta – zwłaszcza takie jak Alika – wręcz tego oczekiwały, wierząc, że odrobina brutalności dodaje romansowi pikanterii.

Ponadto oboje wiedzieli, że żadna porządna dziewczyna w godzinie Skoku nie pójdzie samotnie na Wodny Plac i nie będzie szukała partnera na ostatnią chwilę. A Finnen starał się o jej względy od trzech tygodni – przysyłał kwiaty i czekoladki, pisał wiersze i wycinał z papieru sylwetki ptaków. Przyjmując to wszystko, Alika zawarła uświęconą tradycją umowę. Gdy po Skoku wrócą do jego zagraconego mieszkania, pozwoli zaciągnąć się do łóżka i podobnie jak tysiące innych mieszkańców Lunapolis świętować będzie fakt, że przetrwała.

— Skończyłem — powiedział, wycierając ręce w fartuch.

Odwrócił się i uśmiechnął do Aliki. Jej widok zawsze poprawiał mu humor i budził dumę zdobywcy.

Miała miękką skórę koloru kawy z mlekiem, wielkie oczy i bladozłote włosy, w które wplotła kwiaty ciemiernika. Jej szczupłą figurę podkreślała suknia barwy poziomek, najmodniejszy w tym sezonie fason z obcisłą dopasowaną górą i spódnicą rozkloszowaną na kształt odwróconego kwiatu tulipana. Alika była piękna jak dzieło sztuki, starannie wykonane w najdrobniejszym szczególe.

Finnen z niechęcią oderwał od niej wzrok. Przebrał się, w lewą dłoń wziął butelkę wina, a do kieszeni luźnej kurtki wcisnął paczkę konfetti. Drugą rękę podał dziewczynie.

— Boisz się? — zapytał.

— Oczywiście, że nie — odparła, zdumiona, że w ogóle mógł zadać takie pytanie.

— Ja też nie — skłamał.

2

Wiał ostry, przenikliwy wiatr, a słońce wisiało nisko nad dachami potężnych budowli z kamienia i metalu. Purpurowy dysk przypominał węgielek dogasający pośród popiołu; resztki blasku odbijały się w tarczach księżycowych, które rozkwitały na dachach niczym mechaniczne kwiaty.

Finnen zapiął kurtkę i wydłużył krok, pociągając za sobą dziewczynę.

— Nie tak szybko! — zaprotestowała.

— Podobno nie chcesz się spóźnić — wymruczał, ale posłusznie zwolnił.

Zjeżdżali teraz ruchomymi schodami. Metr w dół, zmiana perspektywy – i plątanina rur na jednym z domów ułożyła się w obraz splecionych w miłosnym uścisku par. Metr w dół, kolejna zmiana perspektywy. Inny dom pokryty dziewczęcymi twarzami, każda wysokości połowy piętra. Warkocze ze stalowych prętów, oczy jaśniejące blaskiem gazowych latarni, miękkość policzka zaznaczona wygięciem metalu. Kolejny metr, po ścianie wspinały się miedziane łodygi, niosąc ciężar liści wielkich jak talerze i długich, ostrych cierni.

Rury doprowadzały do mieszkań ciepłą wodę oraz gaz i odprowadzały nieczystości. Zazwyczaj ich położenie dyktowane było pragmatyzmem, ale czasem celowo prowadzono je po specjalnie zapętlonych szlakach, nadkładając drogi lub dokonując karkołomnych skrótów, a wszystko po to, by stworzyć ten jeden jedyny, niepowtarzalny wzór. To było Lunapolis, miasto, gdzie rozsądek zawsze ustępował przed morderczą koniecznością sztuki.

Od czasu do czasu mijały ich mechanoidy, które zgrzytliwie stąpały na srebrzystych łapach, a im bliżej Wodnego Placu się znajdowali, tym częściej spotykali innych pieszych, idących parami albo w grupach. Wszyscy ubrani byli odświętnie, większość niosła butelki drogich alkoholi. Niektórzy do nadgarstków przywiązali sznurki od lampionów, które unosiły się na tle coraz ciemniejszego nieba.

— Zimno mi — poskarżyła się Alika.

— Chcesz kurtkę? — Finnen zbyt późno przypomniał sobie o zasadach rycerskości.

— Nie chcę. — Pociągnęła nosem. — Jeśli ją założę, nie będzie widać mojej sukni.

Chłopak rozsądnie trzymał język za zębami.

— Wszystko jest takie dziwne — mówiła dalej Alika. — Takie rozmyte i nierealne, jak we śnie…

— To z powodu Skoku — wyjaśnił. — Powinnaś pamiętać, przecież jeden masz za sobą.

— Byłam wtedy mała.

Finnen w dzieciństwie przeżył dwa, ale to go wcale nie uspokajało. Skok rzadko zabierał dzieci, tak naprawdę zagrożeni byli niemal wyłącznie dorośli. A dla nich obojga miał to być pierwszy Skok po osiągnięciu dojrzałości.

Na Wodny Plac dotarli jako jedni z ostatnich, w chwili gdy na niebie pojawiły się szkarłatne litery.

„DO PRZEBUDZENIA POZOSTAŁO 59 LAT” — oznajmili Przedksiężycowi z głębi Studni. „POPULACJA MIASTA WYNOSI W TEJ CHWILI 15 628 121 OSÓB”.

Finnen rozejrzał się. Wodny Plac był najważniejszym i zarazem najniżej położonym punktem Lunapolis. Otoczony wysokimi budynkami, wśród których królowały wieże Principium oraz Ekwilibrium, zawsze sprawiał wrażenie mniejszego, niż był naprawdę. A teraz, zatłoczony do granic możliwości, wyglądał na jeszcze bardziej ciasny.

Podczas gdy niebem płynęły kolejne cyfry, Finnen obserwował tłum. Część kobiet dla ochrony przed chłodem zarzuciła na ramiona miękkie szale, inne – tak jak Alika – wolały dygotać, demonstrując suknie we wszystkich barwach tęczy. Grupa wyrostków podawała sobie z rąk do rąk fiolkę z pastylkami synestetycznego narkotyku, obok trzy wysokie postaci skrywały twarze w obszernych kapturach. Gdy jedno z nakryć się zsunęło, Finnen ujrzał czubek zwierzęco włochatego ucha.

Okaleczonych rozpoznał od razu, podobnie jak i półnagich szaleńców skokowych, którzy przysiedli na szerokich gzymsach niższej z wież. W przeszklonych kabinach mechanoidów musieli siedzieć animatorzy, bo tylko oni potrafili sterować mechanicznymi zwierzętami. Odmieńcy także wyróżniali się z tłumu. A reszta? Która korporacja stworzyła czterech identycznych mężczyzn o poważnych twarzach? Albo brązowoskórą dziewczynę w ciężkiej, żałobnej sukni? Principium czy Ekwilibrium? A może któraś z mniej ważnych?

— Czterdzieści osiem procent obywateli to dzieci Principium, a tylko trzydzieści jeden Ekwilibrium — szepnęła mu do ucha Alika. — Tak twierdzą Przedksiężycowi — dodała, a potem zachichotała cicho. — Mamy nad wami coraz większą przewagę.

Finnen wziął ją za rękę, starając się nie okazywać złości ani strachu. Kilka ostatnich Skoków przetrwało więcej ludzi Principium niż Ekwilibrium, co natychmiast odbiło się na liczbie dzieci zamawianych w obu wieżach. To nic nie znaczy, myślał, kiedyś to nas było więcej i za jakiś czas pewnie znowu tak będzie. Równowaga pomiędzy dwiema najważniejszymi korporacjami zawsze podlegała niewielkim wahaniom. To nic nie znaczy.

Lecz oczywiście znaczyło, i to dużo. Na przykład to, że miał mniejsze szanse przetrwać Skok niż chłopak zamówiony za tę samą cenę w konkurencyjnym Principium. Chyba że odmieni się zła passa Ekwilibrium, ale na razie nic na to nie wskazywało.

Po niebie płynęły kolejne cyfry i litery. Przedksiężycowi wymieniali nazwy wynalazków, które spowodowały najdłuższe Skoki. „Uniwersalny Środek Fabbiniego dla Osób Obojga Płci – 27 lat. Rewelacyjny System Błyskawicznej Nauki Języków Wszelakich – 31”. Później oczywiście Kolejka. I tak dalej, przez wieki istnienia Lunapolis.

Alika wysunęła dłoń z uścisku Finnena, a potem objęła go za szyję. Jej oczy błyszczały, w twarzy nie było ani śladu lęku. Czego miałaby się bać? Nie tylko została stworzona przez Principium, lecz w dodatku matka zapłaciła za nią bardzo dużo, więcej, niż kosztował Finnen.

Była piękna, była… doskonała.

Przytulił ją, czując, jak wyparowuje z niego całe podniecenie. Jeszcze niedawno nie mógł się doczekać Skoku. Chciał zaprowadzić Alikę do swojej pracowni, zdjąć z niej poziomkową suknię, a potem kochać się aż do rana, podczas gdy na niebie rozkwitałyby barwne fajerwerki. Jeszcze bardziej chciał namalować nadciągający Skok i nawet sądził, że mu się to udało. Był przy tym taki pewny, że nie zostanie z tyłu. Teraz drżał z zimna i strachu, a jego szklany obraz nagle wydał mu się banalny. Nie miał w sobie nic z prawdziwej grozy Skoku.

Grozy, jaką w tej chwili odczuwał Finnen.

— To już? — szepnęła Alika. Zamknęła oczy jak mała dziewczynka, której ktoś chce pokazać niespodziankę.

— Nie, jeszcze nie.

Plac otaczał kordon strażników, nieruchomych jak posągi. Światła gazowych latarni odbijały się w hełmach, pałkach i naszytym na kaftany metalu. Byli tutaj, bo Skok oznaczał nie tylko radość, ale czasem też kłopoty. Niektórzy ludzie wariowali, gdy z tyłu zostawali ich krewni czy przyjaciele. Finnen doskonale pamiętał wściekłość, jaka go ogarnęła, gdy Skok zabrał mu brata.

Zebrani na placu zamarli w oczekiwaniu, nawet najmłodsi przestali się wiercić. Niedaleko wieży Principium zrobiło się zamieszanie, gdy animator kazał swemu mechanoidowi uklęknąć, po czym wysiadł, wpychając się w tłum. Ktoś poczęstował go przekleństwem, ktoś inny bez przekonania próbował przywołać strażnika.

Wszystko umilkło po chwili.

Oślepieni, z opaskami na oczach, czujnie nadstawiali uszu, głusi wytężali wzrok. Na gzymsach szaleńcy skokowi przysiedli jak ptaki, przykucnięci, z niespokojnymi twarzami uniesionymi w niebo. Pod ich nagą, cienką jak pergamin skórą poruszały się kości – Finnen widział to, nawet stojąc na ziemi piętro niżej. W dzieciństwie sądził, że wypukłości na plecach szaleńców to zawiązki skrzydeł, na których kiedyś wzlecą w słońce.

Zegar odmierzał czas do Skoku. Niewielu go widziało, tłok był zbyt duży, ale w ciszy wszyscy słyszeli wydzwaniane minuty.

Ponad ramieniem przytulonej Aliki Finnen spojrzał na ciemnoskórą dziewczynę w żałobnej sukni. Była wysoka, szczupła i sprawiała wrażenie silnej. Twarz miała okrągłą i miłą jak u dziecka.

Stała, garbiąc się, jakby przytłoczona niewidzialnym ciężarem. W jej oczach dostrzegł rozpacz. Wiedziała, że nie przetrwa Skoku, i pogodziła się z losem. To dlatego włożyła żałobną suknię zamiast odświętnej.

Finnen, który rozpaczliwie pragnął skupić się na czymkolwiek poza własnym lękiem, zaczął rozmyślać, kim ona może być i skąd ma pewność, że zostanie z tyłu. Może chorowała na coś, a może duszoinżynierowie zepsuli jej geny, a ona zdawała sobie z tego sprawę?

Zastanawiało go też, czemu przyszła na Wodny Plac sama. Wszyscy wokół stali w parach albo w większych grupach. Kochankowie tulili się do siebie, matki i ojcowie trzymali dzieci za ręce, przyjaciele i przyjaciółki czułymi gestami dodawali sobie otuchy. Tylko dziewczyna w żałobnej sukni była samotna i, co więcej, sprawiała wrażenie, jakby w ostatnich chwilach wcale towarzystwa nie potrzebowała. Zamknięta w kokonie własnej tragedii, patrzyła na Finnena, ale go nie dostrzegała, jej spojrzenie przenikało przez chłopaka, jakby był czystą, niezamalowaną szybą.

Alika poruszyła się i Finnen odruchowo przytulił ją mocniej.

— Czas się kończy — powiedziała wyraźnie, wciąż z zamkniętymi oczami, a potem wysunęła się z jego ramion. Po prostu znikła, pozostawiając po sobie pustkę, w której wciąż unosił się zapach korzennych perfum.

Później Finnen wielokrotnie opowiadał o tej chwili. W zależności od humoru bądź potrzeby mówił nonszalancko lub z przejęciem, zawsze jednak padały takie słowa, jak przerażenie, groza, rozpacz. Żadne jednak nie opisywało tego wrażenia, gdy chłopak pojął, że świat, który znał, właśnie skoczył do przodu, a on został w przeszłości.

Tak samo jak słowa ulga, zdumienie czy radość nie oddawały jego uczuć, gdy zrozumiał, że się pomylił. Że tak naprawdę to Alika została z tyłu, a on przetrwał.

Ktoś krzyczał – to pamiętał – ktoś krzyczał wysokim, piskliwym głosem:

— Patrzcie, napisy na niebie! Udało mi się! Udało!

— Mnie też! Dzięki Przedksiężycowym, udało mi się!

Lunął krótki, zimny deszcz i Finnen skulił się odruchowo, oszołomiony, pusty i lekki niczym łupinka groszku. Po niebie pełzły ogromne, rozmyte przez ulewę litery, ktoś wrzeszczał, powtarzając wyliczenia Przedksiężycowych.

„DO PRZEBUDZENIA POZOSTAŁO 51 LAT. POPULACJA MIASTA WYNOSI W TEJ CHWILI 12 502 473 OSOBY”.

Gdy przestało padać, Finnen uniósł głowę. Tłum przerzedził się wyraźnie, chłopak bez problemu mógł już dostrzec zegar zatrzymany na godzinie zero, a nawet kamienną cembrowinę Studni, w której spoczywali Przedksiężycowi. Jedna piąta, pomyślał. Zniknęła jedna piąta obywateli Lunapolis, choć tych obecnych na placu chyba mniej. Nic w tym dziwnego, tutaj przychodzą przede wszystkim ci najdoskonalsi, pewni, że po Skoku będą mogli świętować.

Tacy jak Alika.

Pomyślał o dziewczynie, o tym, jak bardzo musi być teraz przerażona, ale mimo to nie potrafił przestać się cieszyć. Płynęła przez niego potężna rzeka radości zbrukanej poczuciem winy i coś w nim wyśpiewywało, powtarzając usłyszane słowa: „Udało mi się, udało!”.

Wysoko na niebie przepływały szczegółowe wyliczenia Przedksiężycowych. Cyfry odbijały się w kałużach deszczowej wody jak w lustrze, by po chwili zniekształcić się i rozedrgać, gdy znów zaczął wiać wiatr. Podmuchy niosły ze sobą krople wody, która miała smak soli. Jakiś chłopak wołał swojego przyjaciela, ktoś płakał, ktoś inny próbował kogoś pocieszać. Nikt się nie awanturował. Przemoknięci ludzie nie mieli nawet ochoty puszczać fajerwerków, po prostu rozchodzili się, by w ciepłych domach opłakiwać utraconych bliskich lub pić i bawić się aż do rana. Po chwili na Wodnym Placu pozostali już tylko ci, którzy kogoś stracili, w oszołomieniu wciąż rozglądając się dookoła, jakby sądzili, że ów ktoś po prostu gdzieś się zawieruszył.

Nie rozglądał się tylko Finnen oraz dziewczyna w żałobnej sukni. Długo trwało, zanim na jej twarzy nieśmiała radość zastąpiła niedowierzanie.

— To prawda? — zapytała. — Nie zostaliśmy w przeszłości?

— Gdyby tak było, nie widzielibyśmy tego. — Wskazał palcem ostatni napis sunący po niebie. „DOSKONALCIE SIĘ!”.

— Tak, wiem, ale wciąż trudno mi uwierzyć… Ja nie powinnam przetrwać.

— O tym decydują Przedksiężycowi, nie ty — powiedział zbyt ostro, niemal agresywnie. Jej poczucie winy było lustrzanym odbiciem jego własnych emocji. — Widać zasłużyłaś.

Tak samo jak ja, dodał w myślach. Najwyraźniej okazałem się doskonalszy od Aliki i trudno, żebym z tego powodu płakał. Czasem Przedksiężycowi dostrzegają w człowieku cechy, których on sam u siebie nie podejrzewa.

Dziewczyna pokręciła głową, nieprzekonana.

Wyciszone na czas Skoku reklamy wież Ekwilibrium oraz Principium zabrzmiały z pełną mocą:

— Znów jesteśmy górą! — piało radośnie Principium. — Podczas najnowszego skoku straciliśmy zaledwie dwadzieścia siedem procent ludzi! Pomyślcie, czy to nie wystarczający dowód, że dominacja jednej cechy pozwoli wam dotrwać aż do Przebudzenia? Doskonalcie siebie i swoje dzieci w jednym kierunku! Nie ma sensu rozdrabniać własnego potencjału. Pamiętajcie – Przebudzenie już za 51 lat! Czy chcecie zostać z tyłu jak inni nieszczęśnicy? Zaufajcie naszym duszoinżynierom!

— Równowaga jest kluczem — odpowiadało spokojnie Ekwilibrium, nie wspominając przezornie o cyfrach. — Dominacja jednej cechy was okaleczy i zamieni w automaty, które potrafią robić doskonale jedną rzecz – lecz tylko jedną, podczas gdy prawdziwe człowieczeństwo polega na harmonijnym rozwoju osobowości. Bądźcie utalentowani w wielu dziedzinach, cieszcie się wieloma aspektami życia! Przedksiężycowi docenią waszą skomplikowaną indywidualność!

— Słyszysz. — Finnen uśmiechnął się do dziewczyny. — Tak naprawdę nikt nie wie, jakie cechy pozwolą osiągnąć Przebudzenie. Szansę ma każdy, nawet ci, za których matka czy ojciec zapłacili marne tisos u szemranych duszoinżynierów.

Odpowiedziała niepewnym uśmiechem, a on poczuł w kieszeni ciążenie butelki wina. Nie było już Aliki, z którą miał ją wypić, więc równie dobrze mógł zaproponować poczęstunek nieznajomej. Skoro była na tyle niekonwencjonalna, by samotnie przyjść na Wodny Plac, to może teraz zgodzi się na jego towarzystwo.

3

Dziewczyna miała na imię Kaira i była córką Brina Issy. Finnen znał to nazwisko.

— Ojciec nie wie, że tu przyszłam — powiedziała, nerwowo bawiąc się czarnymi rękawiczkami. — Będzie na mnie wściekły, kiedy wrócę.

— Chcesz, żebym odprowadził cię do domu? — zaproponował z ociąganiem, bo właśnie rozważał, czy nie dałoby się jej zwabić do łóżka.

— Nie, nie chcę. — Potrząsnęła głową i przez chwilę wyglądała na mniej zagubioną i dziecinną. — I tak mnie ukarze, więc równie dobrze mogę dziś w nocy się bawić.

— W takim razie chodźmy do mnie — poczuł przypływ nadziei.

Rzuciła mu spłoszone spojrzenie, a potem uciekła wzrokiem w bok.

— Wolałabym nie…

— W porządku, nie ma problemu — uspokoił ją pospiesznie.

Na dobrą sprawę sam nie wiedział, czy jest bardziej rozczarowany, czy też nie. Gdyby Kaira była starsza, wszystko wyglądałoby znacznie prościej – ona opierałaby się przez jakiś czas dla zasady, a on flirtowałby z nią tak długo, aż wreszcie by się zgodziła i oboje byliby zadowoleni.

Przyjrzał jej się uważnie, chłodno, nie zwracając uwagi, że dziewczyna czerwieni się i peszy. Doszedł do wniosku, że właściwie wciąż może to zrobić, że jeszcze nic straconego. Bez trudu poradziłby sobie z jej obiekcjami. Co z tego, że Kaira była na tyle młoda, by jej „nie” naprawdę znaczyło „nie”? Brak doświadczenia mógłby być dodatkową zaletą, o tak, miał pewność, że spodobałoby mu się przełamywanie nieśmiałości – dla odmiany – prawdziwej. Pomyślał o tym niemal z humorem, niemal zapominając, co się stało, by zaraz potem poczuć tępe, mdlące uderzenie poczucia winy.

Odsunął się i spojrzał na Kairę z niechęcią, jakby to była jej wina. Że przetrwała, że nie miała urody Aliki ani jej wdzięku, a także, że pomimo tych niedostatków Finnen chciał się z nią przespać i teraz gryzło go sumienie.

Dziewczyna odgarnęła z czoła mokre włosy. Zepsuty, nasiąknięty wilgocią lampion w kształcie smoka ciężko szorował po bruku, aż wreszcie wiatr przygnał go pod stopy Kairy. Odsunęła go kopniakiem w sam środek papierowego pyska.

— Myślisz o dziewczynie, która była z tobą, prawda?

Skinął głową.

— Kochałeś ją?

Chciał potwierdzić, ale zawahał się, bo owo szczególne poczucie zauroczenia Aliką już zaczynało się rozmywać.

— Nie wiem — powiedział wreszcie, przytłoczony własną bezradnością, a potem dodał, jakby to miało cokolwiek wyjaśnić — była piękna.

— Tak, wiem. Nadal chcesz, żebym została z tobą do rana? Moglibyśmy pójść do jakiejś kawiarni i po prostu tam posiedzieć, jestem pewna, że tej nocy wszystkie będą czynne.

Wydawało się, że dziewczyna zyskuje pewność siebie, w miarę jak on ją traci. Nie przeszkadzało mu to. Jaki zresztą miał wybór? Wrócić do domu, rozmyślać o Alice, a potem potłuc niedawno namalowany obraz, co pewnie prędzej czy później i tak zrobi?

— Możemy pójść do… — urwał, bo najczęściej bywał w Melancholijnej Fantasmagorii, gdzie teraz pewnie bawili się jego koledzy. Chodziło o to, że Kaira wyglądała dziwacznie w tej mokrej, żałobnej sukni, a u boku Finnena zazwyczaj widywano piękne, eleganckie kobiety. Innym razem skarciłby samego siebie i starałby się przełamać, bo lubił myśleć o sobie jako o człowieku niezależnym, który nie kieruje się opinią innych. Tyle że dzisiaj zwyczajnie nie miał siły, by znosić docinki kolegów. Mimo wszystko był szczęśliwy, tak paskudnie, obrzydliwie szczęśliwy.

Kolory nabrały głębi, a dźwięki stały się czystsze; cieszył nawet wiatr, który ciskał w jego twarz drobinki studziennej wody o smaku soli. Żył i mógł do woli smakować życie, podczas gdy tamci, pozostawieni z tyłu, wkrótce umrą.

— Do Kakofonii — zaproponował po chwili milczenia czekającej cierpliwie Kairze. — Możemy pójść do Kakofonii.

4

Siedzieli w kamiennej wnęce na plecionkach ze słomy i pili z kubków grzane wino. Obok unosiły się świetlikowe lampki. Najpierw rozciągnięte na kształt wirującej wstęgi, po chwili skupiły się w kulę, która zawisła nad stolikiem.

Dopiero wtedy, gdy na twarz Kairy padł ciepłozłoty blask, Finnen dostrzegł, że dziewczyna wcale nie jest tak młoda, jak sądził wcześniej w półmroku Wodnego Placu. Mogła być nawet w jego wieku, a wrażenie dziecinności brało się z jej niedoświadczenia, z niepewności gestów, ze źle skrywanej fascynacji, z jaką przyjmowała to, co dla niego było codziennością. Szeroko otwartymi oczami gapiła się na okaleczonych, którzy kubki z winem przytrzymywali stopami, na czterorękiego żonglera i obdarzoną dodatkowymi stawami tancerkę.

Dziewczyna opowiadała o sobie z roztargnieniem, często urywając w połowie zdania, lecz Finnen nie potrzebował wiele, by zrozumieć, że pójście na Wodny Plac było jej pierwszą w życiu samodzielną wyprawą, że wcześniej wychodziła tylko w towarzystwie służących albo rodziny, a najczęściej po prostu siedziała w domu, pogrążona po uszy w książkach. Miała gładką twarz człowieka, który nic jeszcze nie przeżył, nikogo nie opłakiwał, niczego nie żałował. Przekonanie, że podczas Skoku zostanie z tyłu, a potem umrze, było jedynym ważnym doświadczeniem w jej życiu, a i ono wydawało się przefiltrowane przez pryzmat romantycznych lektur, jakby Kaira nie do końca zdawała sobie sprawę, co to naprawdę znaczy. Właśnie z lektury wziął się pomysł założenia żałobnej sukni, pomyślał, uśmiechając się z satysfakcją, bo przez chwilę zdawało mu się, że w niespełna godzinę przejrzał tę zupełnie obcą dziewczynę na wylot, rozkładając na drobne elementy całą jej osobowość. Lecz było coś jeszcze, coś więcej.

Widział w jej oczach dziką, zachłanną radość życia, i to było naturalne, podobnie jak jej zdumienie, a także poczucie winy – jakim cudem udało się właśnie jej, podczas gdy wielu innych, teoretycznie znacznie bardziej doskonałych, zostało w przeszłości? Sam doświadczał bardzo podobnych uczuć, więc doskonale ją rozumiał. Tym, czego nie rozumiał, było, że Kaira nawet śmiejąc się i żartując, wydawała się poświęcać mu tylko niewielką część uwagi. Piła grzane wino, a potem tańczyła do wtóru skocznej muzyki, i przez cały czas wędrowała myślami gdzieś daleko, rozważając coś, a on mógł być tylko biernym świadkiem tego procesu, coraz bardziej zaintrygowany i jednocześnie zirytowany, bo nie przywykł, by cokolwiek spychało go na drugi plan.

Mówił więc, żeby zasypać słowami coraz częstsze okresy milczenia, a także by poradzić sobie z chaosem własnych uczuć. Słowa zawsze były jego przyjaciółmi, to one określały i porządkowały rzeczywistość, ale tym razem go zdradziły. Mimo iż wcale nie wypił dużo, miał wrażenie, że się upił; słowa, zdania, całe historie wylewały się z niego jak woda z niedokręconego kranu, a on już wiedział, że wielu z nich będzie żałował.

— Moja matka była laborantką w Archiwum — powiedział, pochylając się po kubek z winem. Pod wpływem ciepła w rubinowym płynie rozwijał się złocistozielony kwiat. — Za swojego pierwszego syna, a mojego starszego brata, zapłaciła dwadzieścia surimów, na więcej nie było ją stać. Ary był dzieckiem Ekwilibrium, ale niezbyt uzdolnionym, trudno oczekiwać cudów za taką sumę. Oczywiście moja matka miała nadzieję, matki zawsze mają nadzieję, prawda? — zaplątał się, zażenowany własną niezręcznością. — Potem w laboratorium wydarzył się poważny wypadek. Mama przeżyła, ale została oszpecona, jej twarz… ciesz się, że nigdy nie widziałaś jej twarzy. Dostała wtedy odszkodowanie i całą sumę postanowiła przeznaczyć na mnie, na jeszcze jedno dziecko, i to takie, które będzie miało szansę przetrwać aż do Przebudzenia. Zamówiła mnie tak jak Ary’ego, u duszoinżynierów Ekwilibrium, życząc sobie dokładnie tego samego, czyli zrównoważonego pakietu artystycznych talentów. Zapłaciła więcej, więc jestem znacznie bardziej utalentowany, choć i tak w porównaniu z innymi… — zamilkł i chwilę bawił się kubkiem. — Kairo, czy to w ogóle cię interesuje? — zapytał desperacko.

— Owszem — odparła, i najdziwniejsze było to, że chyba mówiła prawdę. Widać dziewczyna miała dobrą podzielność uwagi. — Co się stało z twoją matką?

— Została z tyłu, kiedy byłem jeszcze bardzo mały. Większość dzieciństwa spędziłem wraz z bratem w dzielnicy sierot, a potem, ledwo Ary osiągnął dojrzałość, jego też zabrał Skok. Wtedy znalazłem sobie mieszkanie w centrum i się przeprowadziłem.

— Mnie stworzyli duszoinżynierowie Chaosu — powiedziała Kaira powoli, jakby smakując na języku wypowiadane słowa. — Jestem zlepkiem przypadkowo dobranych genów. I nie mam żadnych zdolności.

Finnen poczuł uderzenie gorąca; żal, współczucie, skrępowanie jej nieszczęściem miękką falą podeszły mu do gardła. Nic dziwnego, że Kaira była tak głęboko przekonana, iż podczas Skoku zostanie z tyłu. Nikt już nie zamawiał dzieci u duszoinżynierów Chaosu – owszem, byli niegdyś modni, ale to było dawno, przed stu kilkudziesięciu laty albo i więcej, w czasach gdy żyła jeszcze matka jego matki. I moda ta trwała bardzo krótko. Ta niemal zapomniana korporacja tworzyła ludzi dokładnie tak, jak powiedziała Kaira, dobierając geny bez żadnego planu i nie dbając o to, by zapewnić im jakiekolwiek talenty. Czasem z takich dzieci wyrastali geniusze, ale znacząca większość była zupełnie przeciętna. I zostawała z tyłu przy swoim pierwszym dorosłym Skoku. Duszoinżynierowie Chaosu mieli najfatalniejsze statystyki w mieście, gorzej radzili sobie tylko nieistniejący już Perfecti, którzy dawno, dawno temu uparli się, by tworzyć ludzi doskonałych pod każdym względem.

— Nie rozumiem, jak ktoś mógłby zrobić swojemu dziecku taką krzywdę…

Kaira wzruszyła ramionami.

— Jestem jedenastą córką i mój ojciec twierdzi, że miał dość przewidywalności. Chciał choć raz nie wiedzieć, co wyrośnie z jego dziecka. Myślę — dodała z ociąganiem, jakby zastanawiając się, czy warto ojca usprawiedliwiać — że on naprawdę wierzył, iż przypadkiem otrzymam zdolności, które pozwolą mi przetrwać. Lubił mnie, gdy byłam mała, pamiętam, że często wołał mnie do siebie, a potem podsuwał różne zabawki, kredki do rysowania, mechaniczne układanki, muzyczne instrumenty. I czekał, obserwując, czym najchętniej się bawię i do czego mam talent. Tyle że ja żadnego talentu nie mam i w miarę jak rosłam, stawało się to coraz bardziej oczywiste. Od pewnego czasu wszyscy już byli przekonani, że zostanę z tyłu. Nikt nie powiedział tego głośno, ale ja wiedziałam, widziałam to w oczach ojca, sióstr, nawet służących. — Potrząsnęła głową, najwyraźniej zdziwiona. — Byłam przekonana, że oni wszyscy mają rację.

— Ale przecież przetrwałaś, prawda? Może jednak masz jakieś ukryte zdolności…

Czuł, że jego optymizm brzmi fałszywie. Co prawda ten Skok nie zabrał Kairy, ale z powodzeniem mógł to zrobić następny, za kilka lat, może nawet miesięcy. Pewnie tak będzie. Czy dziecko Chaosu miało w ogóle jakąkolwiek szansę dotrwać aż do Przebudzenia? A jakie szanse miał on? Nikt nie znał dokładnych planów Przedksiężycowych, ale z dotychczasowych wyliczeń wynikało, że czeka ich jeszcze kilka do kilkunastu Skoków, podczas których odrzuconych zostanie ponad dziewięćdziesiąt dziewięć procent obywateli Lunapolis. A więc na koniec zostanie około tysiąca osób, które Przedksiężycowi z takich czy innych względów uznają za najdoskonalsze.

Kilka do kilkunastu Skoków. Jeśli nadal będą następować w tym samym tempie, tak szybko jeden po drugim, to Finnen i Kaira należeć będą do ostatniego pokolenia. Tego, które osiągnie Przebudzenie.

Poczuł lęk, nie ten przyjemny dreszczyk emocji, który tak lubił, lecz prawdziwy, dojmujący lęk, jakby stanął na iglicy Kopuły i spojrzał w dół, w otwierającą się pod jego stopami przepaść. I wiedział, że prędzej czy później w nią wpadnie, przy kolejnym Skoku albo jeszcze następnym. Nie zestarzeje się ani nie umrze naturalną śmiercią, lecz zginie w przeszłości, w płomieniach, od zakażenia z ran albo zepsutego jedzenia.

„Czas się kończy” — powiedziała piękna Alika i było to prawdopodobnie jedyne mądre zdanie w całym jej życiu.

Miał zawroty głowy, a w żołądku czuł ucisk, jakby zjeżdżał windą czasową.

— Chodźmy się przejść — zaproponował desperacko.

Spojrzał na Kairę. Ona także powinna się bać, jeszcze bardziej niż on, a mimo to wcale nie wyglądała na wystraszoną. Poczuł przypływ niechęci. Może była zbyt głupia, by myśleć o przyszłości, może tak jak wielu innych po prostu żyła chwilą.

Zazdrościł jej tak czy inaczej.

5

Wiatr ucichł, ale wcześniej rozgonił chmury i na niebie lśniły teraz jasnym blaskiem trzy księżyce – największy srebrny Wóz, różowawy Woźnica i błękitny Wół.

Najpierw szli w górę, do wyżej położonych dzielnic, z których większość była opuszczona. Przez wieki Lunapolis rozrastało się, by potem, w miarę jak malała liczba mieszkańców, a z prowincji już nikt nowy nie przybywał, zacząć się kurczyć. Ci, których Skok oszczędził, zajmowali domy swych mniej szczęśliwych sąsiadów, wolno, ale nieustępliwie prąc w stronę centrum. Tam był Wodny Plac, wieże Ekwilibrium i Principium, Hale, a także Archiwum. Tam teraz skupiało się życie.

Miasto lśniło czystością, jak zawsze po Skoku. W przeszłości został cały brud, kurz i śmieci. Tylko pod jedną z ławek Finnen dostrzegł złożoną na pół gazetę. Najwyraźniej kupiono ją tuż przed Skokiem, strony miała całe i niepoplamione. Pewnie dlatego ocalała. Finnen podniósł ją. W świetle trzech księżyców doskonale widział dużą czcionkę na pierwszej stronie.

„Mei Igonette z siódmego piętra Archiwum zapewnia, że wkrótce zostaną ukończone prace nad Błyskawicznym Transporterem Materii Ożywionej na Długie Dystanse. Czy w związku z tym już niedługo czeka nas jeszcze jeden Skok? Przypominamy, że Igonette jest prawnukiem twórcy Kolejki, dzięki której przeskoczyliśmy prawie pięćdziesiąt lat…”.

Przeniósł wzrok niżej:

„Ile lat przeskoczymy dzisiaj?”.

I na drugą stronę:

„Art-morderca Mirka Mirhei w liście do prasy zapewnia, że uda mu się zabić rzeczoznawcę Omariego. Omari słynie z wielkiej ostrożności, zatrudnia zaufane straże oraz ludzi, którzy próbują jego pokarmów. Morderstwo ma nastąpić trzy miesiące po Skoku…”.

Ciekawe, pomyślał Finnen, czy Mirka w ogóle Skok przetrwał.

Pewnie tak. Ten starzec – jeden z nielicznych starców w Lunapolis – był nie do zdarcia.

Kaira czekała cierpliwie, podczas gdy wiatr, teraz łagodny, szarpał jej suknię. Finnen odłożył gazetę i ruszyli w dół, w stronę centrum, tam gdzie okna były oświetlone, a z wnętrz dobiegały dźwięki muzyki. Fletnia, tamburyn, gitara… Finnenowi sprawiło niespodziewaną przyjemność to, że stał na zimnych schodach, podczas gdy inni bawili się w ogrzewanych salach. Czuł się trochę jak aktor na scenie, często tak bywało i podobała mu się rola, jaką grał. W tkwieniu na zimnie z kimś, kogo ledwo znał, było przynajmniej coś oryginalnego, a Finnen lubił oryginalność.

Wziął Kairę za rękę. Nie dlatego, że w świetle księżyców wyglądała jakoś szczególnie ładnie – chociaż wyglądała – lecz dlatego, że ten gest wydał mu się odpowiednim dopełnieniem chwili. Nie zaprotestowała, a on zdał sobie sprawę, że jest zbyt zamyślona, by zwrócić na to uwagę. To go zabolało, lecz ból szybko minął. W dotykaniu nieświadomej dziewczyny, która wcale nie pragnęła być dotykana, była pewna ukradkowa, brudna przyjemność, kojarząca się z podglądaniem przez okno.

Zatrzymali się przed Archiwum. Gmach wyróżniał się, gdyż jako jedyny w Lunapolis miał gładkie, niczym nieozdobione ściany. Ze względu na zagrożenie szalejącymi w przeszłości pożarami mury zbudowano z materiałów ognioodpornych, a rury, którymi dostarczano gaz i ciepłą wodę, poprowadzono wyjątkowo wewnątrz budynku, nie na zewnątrz.

W Archiwum paliły się światła, bo nawet w noc Skoku wrzały tu prace nad nowymi wynalazkami, z których każdy spowodować mógł kolejny Skok. „Igonette z siódmego piętra Archiwum zapewnia…”. Alika po stokroć miała rację: czas rzeczywiście się kończył.

Wrócili na Wodny Plac i tam Finnen puścił rękę dziewczyny – czuł się trochę jak złodziej, który ma odrobinę poczucia winy, ale tak naprawdę nie żałuje swego czynu.

— Ktoś za nami idzie — powiedział, stając niedaleko Studni.

— Słucham? — Zmarszczyła brwi. Dopiero te słowa wyrwały ją z zamyślenia.

— Ktoś za nami idzie — powtórzył cierpliwie. — Wiem to od pewnego czasu. Nie, nie oglądaj się…

Pociągnął ją w stronę cembrowiny. Studnia wielkością przypominała tak naprawdę nieduży okrągły basen, a swoją nazwę zawdzięczała temu, że była niezwykle głęboka. Niektórzy twierdzili, że jej dno leży w przeszłości, w najniższym i najstarszym z odrzuconych światów. Finnen czasem w to wierzył, a czasem nie – w zależności od tego, czy akurat miał ochotę na bardziej lub mniej romantyczną wersję rzeczywistości.

Woda w Studni była leciutko naelektryzowana, a jej krople smakowały solą.

Finnen pochylił się i udał, że spogląda w głąb, tam gdzie na dnie spoczywali Przedksiężycowi, a w rzeczywistości dyskretnie zerknął w stronę, gdzie przed chwilą dostrzegł ciemną, zwinną sylwetkę. Bawiły go takie wybiegi, choć tak naprawdę nie było powodu, dla którego nie mógłby się obejrzeć normalnie.

— Tam, przy gmachu Principium, tuż przy cokole z kamiennym gryfem. Ostrożnie… O, widzisz?

— To mój brat.

— Dlaczego za nami chodzi?

— Musiał zauważyć, że wymknęłam się z domu, i teraz mnie pilnuje.

— Powie twojemu ojcu?

— Że się wymknęłam? Ojciec i tak będzie wiedział. Ale Niraj mnie nie zdradzi.

Finnen spojrzał w ciemność Studni. Jak naprawdę wyglądają Przedksiężycowi? Kiedyś wyobrażał ich sobie jako śpiących olbrzymów; teraz, gdy dorósł, ta wizja wydawała się mocno naiwna, ale wciąż nie potrafił się od niej uwolnić.

— Próbował mnie zabić — powiedziała Kaira dziwnie spokojnym głosem. — Dwa razy.

Zmieszany, podniósł na nią wzrok. Jeśli miał to być żart, to go nie rozumiał.

— Twój brat?

Skinęła głową, całkowicie poważna.

— Ten sam brat, któremu ufasz, że cię nie zdradzi? Kairo… — urwał. Dziewczyna miała talent do wytrącania go z równowagi. Czy ona w ogóle jest normalna? Gdyby się okazało, że nie, poczułby pewną ulgę, bo wtedy świat wróciłby w stare, wytarte koleiny.

Ulgę, ale chyba też rozczarowanie.

— Powinnaś powiedzieć ojcu, zawiadomić straż miejską… — zaplątał się. — Powinnaś coś z tym zrobić.

— Nie rozumiesz.

Powstrzymał się od stwierdzenia, że ona chyba też.

Skinęła dłonią. Ciemna postać oderwała się od cokołu z kamiennym gryfem i zaczęła do nich zbliżać. Brin Niraj szedł długim, sprężystym krokiem, jego sylwetka była wysoka i barczysta.

— Mieszkamy niedaleko Hal, przy Schodach Żonglerów — powiedziała Kaira. Jej brat był coraz bliżej, Finnen dostrzegał już nie tylko zarys sylwetki, lecz także jasną plamę twarzy okolonej krótkimi, kręconymi włosami. — Odwiedź nas, jeśli będziesz miał ochotę.

— Możesz mieć przeze mnie kłopoty — zastrzegł.

— Nie większe niż te, które i tak będę miała.

Nie zdążył odpowiedzieć. Niraj stanął przed nimi i przyjrzał się Finnenowi z leniwym, rozbawionym zainteresowaniem. Chłopak odwzajemnił spojrzenie, starając się nie okazywać przesadnej ciekawości.

Brin Niraj miał szeroką, bladą twarz, wąskie usta i bezkształtny, najwyraźniej kilkakrotnie złamany nos. Wcale nie był do siostry podobny, jedynie kolor włosów i oczu mieli tak samo węglistoczarny.

Brat, który próbował zabić Kairę.

— Nie musisz z nim iść — powiedział Finnen pod wpływem nagłego impulsu.

— Oczywiście, że muszę. — Zdziwiona dziewczyna zmarszczyła brwi.

Niraj wyszczerzył zęby w wilczym uśmiechu.

— Słyszałeś. Musi.

Finnen zacisnął szczęki. Nienawidzę go, pomyślał z nagłą, dziecinną urazą, czując, jak zalewa go piekąca fala złości. Arogancki sukinsyn.

— Nie martw się o mnie — rzuciła Kaira przez ramię, gdy brat chwycił ją za łokieć i pociągnął za sobą. — Wszystko będzie dobrze.

Patrzył, jak odchodzą przez plac, ścigani przez własne, wychudzone cienie.

„Wszystko będzie dobrze”. Też coś.

Stał przy Studni, czekając, aż Kaira odwróci się i poprosi go o pomoc. Nie miał pojęcia, co wtedy zrobi, Brin Niraj był od niego wyższy, cięższy i znacznie lepiej umięśniony. Mimo to czekał.

Dziewczyna nie odwróciła się i po chwili Finnen został na Wodnym Placu sam. Ponownie poczuł ciężar samotności i tym razem nie było w nim nic przyjemnego. Wiatr znów się wzmógł, słona woda zafalowała, a chłopak zadrżał z zimna.

Miał wrażenie, że wydarzyło się coś ważnego, tylko on jest zbyt głupi – a może jedynie zbyt młody, zmęczony i zmarznięty – by zrozumieć, co to było.

6

Wrócił do domu jeszcze przed świtem.

W pracowni pstryknął włącznik, a przesłona na suficie rozsunęła się, ujawniając krągłe ślepie inoszyby. Szkło płonęło księżycowym światłem, błękitnym i drgającym, jakby przefiltrowano je przez falującą wodę. Dla przodków Finnena światło to z pewnością nie byłoby wystarczające, lecz chłopak, jak większość ludzi jego pokolenia, miał udoskonalony wzrok. Widział nawet rysunki na miedzianych płytkach, którymi wyłożono sześć z ośmiu ścian pracowni (pozostałe dwie zajmowały ciemne teraz okna), widział też bałagan na stole, wszystkie pędzle, rozpuszczalniki, farby i szmatki, a dalej sztalugi, czyste szyby i płótna. Przywykł pracować przy blasku inoszkła, bo świetlikowe, bardzo drogie lampki budził tylko na specjalne okazje.

To, co teraz zamierzał zrobić, trudno było nazwać specjalną okazją.

Rzucił kurtkę na szafkę, gdzie trzymał listy oraz wiersze, a potem rozbił niedawno namalowany obraz.

Chciał zrobić to na spokojnie, bez złości, ale nie wytrzymał. Obraz był martwy, bezduszny – Finnen nie miał pojęcia, jak kiedykolwiek mógł uważać go za dobry. Deptał więc kawałki szkła, miażdżył je podeszwami na drobny pył. Później podarł wiersz dla Aliki, wysypał przy okazji na podłogę zawartość dwóch szuflad i kopniakami rozrzucił ją po pokoju. Zniszczył też miejski pejzaż, bo malował go bez przekonania, a także zaczęty portret Aliki, bo wiedział, że go nie dokończy.

Na koniec otworzył okno i cisnął w półmrok fletnię, na której nigdy nie nauczył się porządnie grać.

Potem usiadł na łóżku, odrobinę przestraszony napadem furii. Zdarzały mu się czasem podobne, owszem, niektóre nawet świadomie podsycał, ale ten był inny, bardziej gwałtowny. I po nim Finnen wcale nie czuł ulgi.

7

— Załóż jeszcze kolczyki… Będą pasować do sukni. Widzisz? I ładnie podkreślają ciemny kolor twojej skóry. Teraz makijaż…

Noora, drobna i delikatna niczym porcelanowa lalka, krążyła wokół Kairy, demonstrując niespożyte zasoby energii oraz słów. Jej pewność siebie wynikała ze świadomości własnej urody i uroku osobistego. Jak skrupulatnie odliczała, miała za sobą siedem „poważnych” romansów i w każdym z nich to ona ostatecznie chłopaka rzucała.

— Teraz wyglądasz naprawdę ładnie — powiedziała całkowicie szczerze, bo jej własna pozycja piękniejszej siostry i tak była niezagrożona. — Będzie zadowolony, mężczyźni lubią, kiedy kobiety ładnie wyglądają.

Kaira skinęła głową, choć nie sądziła, że to jej cokolwiek pomoże. Ojciec i tak ją ukarze, pytanie brzmiało jak.

Nieważne, zacisnęła zęby. Wytrzymam wszystko. Po ćwiczeniach z Nirajem i tak mam pełno siniaków, więc kilka dodatkowych nie zrobi różnicy. A jeśli zamknie mnie w pokoju i zakaże wychodzić, to co z tego? Spędziłam tam większość życia.

Wytrzymam.

— Iść z tobą? — zapytała Noora.

— Tak, jeśli możesz. Proszę.

8

— Kairo, podejdź bliżej. Noora, zostań.

Starsza dziewczyna została przy rozsuwanych drzwiach, młodsza podeszła do fotela. Sylwetka Brina Issy ginęła w mroku, podczas gdy blask świetlikowych lamp padał na zupełnie przypadkowe elementy: globus, na którym Lunapolis rozlewało się ciemną plamą pośrodku górzystego kontynentu, zabytkowe astrolabium, częściowo złożony prototyp głowy mechanicznego z czasów, gdy głowy te były dwa razy większe niż ludzkie, zegar wodny i gablotę, za której szybą tkwiły wypchane ptaki, każdy z nich wart fortunę.

Wszystko to niegdyś należało do ojca Issy.

Kaira rozejrzała się dyskretnie. Pokój niemal się nie zmienił, od czasu gdy przychodziła tu jako dziecko, by bawić się układankami, farbami i muzycznymi instrumentami. Potem rozczarowany ojciec stopniowo przestał po nią posyłać, a przez ostatnich kilka lat miała wręcz wrażenie, że w ogóle dla niego nie istnieje.

Teraz przypomniał sobie o najmłodszej córce.

— I co ja mam z tobą zrobić, Kairo?

Czy jej się zdawało, czy rzeczywiście w głosie Brina Issy brzmiała nutka zadowolenia? Może chodziło o to, że naprawdę ładnie wygląda, a może ojca ucieszyła jej samowola. Nie mogła być córką utalentowaną, to niech chociaż będzie krnąbrna, może z jego punktu widzenia byłoby to interesujące.

— Nie wiem, tato, decyzja należy do ciebie.

Pokój się nie zmienił, ale jej ojciec tak, i to bardzo. Dawniej, gdy spędzała z nim najwięcej czasu, był rzeźbiarzem, potem chirurgiem, jeszcze później hodowcą jedwabników i zawodowym graczem w kości, a teraz handlował dziełami sztuki. Kaira jako młodziutka dziewczyna starała się wyłuskać spośród zmiennych talentów jądro jego osobowości.

Znalazła dwie cechy, które pozostawały bez względu na kolejne genozmiany: inteligencję oraz talent do zadawania bólu.

— Dużo ćwiczysz z Nirajem?

Kairze ścierpła skóra. To Brin Issa pozwolił, by uczyła się walki nożem darakka, bo miał nadzieję, że przynajmniej w tej dziedzinie córka wykaże uzdolnienie. Nie wykazała, a przynajmniej niewystarczająco duże, by go zadowolić, lecz nie zabronił jej dalszej nauki i nigdy później o tym nie wspominał.

Aż do teraz.

— Owszem.

— I jak ci idzie?

— Nie najgorzej.

Oznaczało to mniej więcej tyle, że potrafi się bronić przez pierwszych pięć–dziesięć minut. To i tak długo, biorąc pod uwagę, że najlepsi duszoinżynierowie Principium dobrali cechy jej brata pod kątem sztuk walki. Właśnie podczas tych ćwiczeń Brin Niraj dwa razy próbował Kairę zabić.

— Jest surowym nauczycielem, prawda? Założę się, że cała jesteś posiniaczona.

Milczała, zgarbiona pod ciężarem jego słów. Jeśli jej podejrzenie jest słuszne…

— Kairo? — ponaglił ją szept z mroku. — Mam rację?

— Nie jest tak źle… — wymamrotała, doskonale wiedząc, że nie brzmi to przekonująco.

— Zawsze byłaś twardą dziewczyną — zaśmiał się Brin Issa, ale w jego głosie nie słychać było ani odrobiny uznania. — I spokojną, to też trzeba ci przyznać. Przynajmniej do niedawna. Wszystkie te dni, które tak grzecznie spędzałaś w swoim pokoju…

On wie, pomyślała, teraz już absolutnie, całkowicie pewna. Wie dokładnie, co rozważałam, zanim tu przyszłam. Może podczas ostatniej genozmiany kazał dodać sobie zdolności telepatyczne. Albo zwyczajnie zna nas wszystkich lepiej niż my siebie, potrafi przejrzeć wszystkie nasze kłamstwa i zawsze wie, za jaki sznurek pociągnąć.

Tak czy inaczej nie ukarze mnie ani biciem, ani zamknięciem na klucz w pokoju. Znajdzie inny sposób, gorszy.

— Zdecydowałem, że nie zasłużyłaś na karę — powiedział lekko, a ona mu uwierzyła i poczuła wdzięczność, może nawet coś zbliżonego do miłości, jaką darzyła ojca w dzieciństwie. Wspomnienie tej chwili miało ją później palić ogniem upokorzenia.

— Jesteś tak młoda, że za twoje wybryki odpowiadają twoi bezpośredni opiekunowie, nie ty — ciągnął Brin Issa. — Ukaranie służących nie ma sensu, więc obawiam się, że będę musiał obarczyć odpowiedzialnością ciebie, Nooro. Powinnaś pilnować młodszej siostry. Myślę, że dwadzieścia uderzeń dyscypliną wystarczy.

Kaira zdrętwiała. Od strony drzwi dobiegł cichy pisk strachu.

— Ojcze, proszę…

— To niesprawiedliwe — poparła siostrę Kaira, gdy już udało jej się odzyskać głos. — Jestem dorosła, mogę odpowiadać za siebie. To moja wina, nie Noory!

Krzyczała, doskonale wiedząc, że to nie pomoże, bo decyzja ojca nie miała nic wspólnego z logiką.

Brin Issa słuchał w milczeniu. Potem poruszył się i na chwilę z ciemności wychynęła jego biała dłoń o długich palcach.

— Nie sprzeciwiaj mi się — powiedział ostrzegawczo.

Kaira zignorowała jego ton. Wiedziała, że ojciec świetnie się bawi.

— Ukarz mnie! — wrzasnęła desperacko. — To ja zasłużyłam!

— Kairo, wyjdź. Noora zostaje.

— To była moja wina, nie jej!

— Wyjdź, zanim zawołam Niebieską Dziewiątkę.

Przygryzła dolną wargę. W potężnym, mechanicznym ciele Niebieskiej Dziewiątki uwięziony był gang braci podziemnych, których pilnował najłagodniejszy z nich. Lecz nawet ten najłagodniejszy bez zmrużenia oka potrafił połamać człowiekowi rękę.

Dotarło do niej, że przegrała. Tak naprawdę w starciu z ojcem w ogóle nie miała szans. Mogła zostać, czekając, aż przyjdzie służący i wyniesie ją, wrzeszczącą, na plecach.

Albo mogła wyjść, zachowując przynajmniej odrobinę godności.

W progu odwróciła się i spojrzała na siostrę. Jej drobna, delikatna twarz kobiety, której nikt nigdy nie uderzył, zastygła w wyrazie grozy.

9

Daniel Pantalekis unosił się na fali, która w jego wyobraźni była czerwona jak świeża krew. Czasem nurkował tak głęboko, że tracił przytomność, i to było dobre, bardzo dobre. A potem wynurzał się i jego ciało znów zaczynało skowyczeć, zalewane szkarłatnym bólem. Szybko odkrył, że cierpi mniej, jeśli nie próbuje się poruszać, więc leżał w ciemności, modląc się do Boga, aby pozwolił mu zejść niżej, w błogosławioną ciszę śmierci.

Tak naprawdę jednak nie chciał umierać.

Rozchylił sklejone wargi i poruszył ustami. Otworzył oczy.

— Proszę… — wyszeptał.

Jego wzrok powoli przyzwyczajał się do czerwonawego półmroku. Zobaczył wysokie sklepienie wspierane przez czarną kolumnę w kształcie tańczących postaci, a potem, niżej, pysk zwierzęcia, które przypominało panterę.

Pantera z mechanicznym zgrzytem obróciła łeb w jego stronę.

Krzyknął cicho, bo tylko na tyle było go stać, i szarpnął się w tył. A przynajmniej próbował to zrobić. Szkarłatna fala była niczym w porównaniu z bólem, który wybuchł w jego ciele i w jednej chwili spopielił mu nerwy, a potem wtrącił w ciemność.

Obudził się mokry od potu i rozpalony gorączką. Leżał z zamkniętymi oczami, skupiając się na oddychaniu: wdech, wydech, wdech, wydech. Przynajmniej to potrafił zrobić.

Wiedział, że obok czai się niebezpieczeństwo. Czuł instynktownie, jak zwierzę, choć jego umysł nie potrafił sformułować odpowiednich słów i nawet wspomnienie pantery było tak rozmyte, jakby widział ją dawno temu.

Uniósł powieki i powoli obrócił głowę.

Pantera wciąż tam była.

Gdy na nią spojrzał, ze zgrzytem poruszyła łbem. Jej oczy lśniły zielenią. Tym razem wytrzymał, drgnął tylko lekko i zaraz zamarł.

Pantera znowu przekręciła głowę. I znowu. Za każdym razem ruchowi towarzyszył zgrzyt zardzewiałego mechanizmu.

To maszyna, pomyślał, w dodatku chyba zepsuta. Nic mi nie zrobi.

Odczuł ulgę. Niewielką, bo w niczym nie zmieniało to faktu, że wciąż miał poważne kłopoty.

Mógł poruszać obiema dłońmi, a także palcami prawej stopy – wyczuwał je doskonale, wciąż tkwiące w bawełnianej skarpetce i wojskowym bucie. Ale poniżej lewego uda nie czuł już nic prócz bólu, który promieniował na całe jego ciało, skręcał wnętrzności i żelaznymi kleszczami obejmował żołądek. Nie chciał patrzeć w tamtą stronę. Spojrzał raz, z wysiłkiem unosząc się na łokciach, i zobaczył, że jego lewą nogę przygniata kamienny blok, tak duży i ciężki, że za nic nie zdołałby go podnieść. Jego kości… Kości musiały być zgruchotane, widział własne udo znikające pod kamieniem, sztywną od krwi nogawkę spodni.

Poczuł mdłości i odwrócił głowę. Zwymiotowałby, ale żołądek miał pusty, więc po prostu starał się leżeć nieruchomo, czekając, aż miną skurcze.

Tak bardzo chciało mu się pić. Jego usta i gardło były suche, jakby ktoś nasypał w nie pustynnego piasku. Oddałby duszę za łyk chłodnej wody, płakał, kiedy wyobrażał sobie rozkoszną wilgoć na wargach, na języku, spływającą po podniebieniu. Płakał cicho, bez łez, wciąż skupiając się na tym, by leżeć nieruchomo.

Zielonooka pantera przyglądała mu się dalej, od czasu do czasu kręcąc łbem jakby z dezaprobatą.

Gorączka zniekształcała obraz miejsca, w którym się znajdował. Mechaniczne zwierzę, tańczące na kolumnie sylwetki i zawalona wnęka, która go uwięziła – wszystko to rozmazywało się przed oczami. Przez wyrwę w murze wpadało przyćmione czerwone światło, lecz Daniel nie potrafił dostrzec niczego, co znajdowało się na zewnątrz.

Nie potrafił też sobie przypomnieć, skąd się tu wziął. Jak przez mgłę pamiętał bardzo podobną salę, tylko znacznie bardziej zniszczoną, zrujnowaną. Uciekał przed jakimś koszmarem i z jakiegoś powodu uznał, że idealnym schronieniem będzie ta właśnie wnęka, więc wpadł do niej, a potem…

Potem były już tylko ból i gorączka. Z nich wynurzały się sceny, zatrzymane w czasie niczym wycięte z filmu kadry. Katerina leży na ziemi, Ivain, pochylony nad nią, coś mówi, o coś prosi…

Mężczyzna spychał wspomnienia w głąb umysłu. Wiedział, że kiedyś nadejdzie czas, gdy będzie musiał stawić czoła temu, co się wtedy wydarzyło. Kiedyś, ale nie teraz, teraz był ranny i potrzebował pomocy.

Mimo to obrazy wciąż napływały, a Daniel powoli przegrywał nierówną walkę. Próbuje pomóc Katerinie, sięga po pakiet medyczny…

Pakiet medyczny?

Jego serce zabiło mocniej, w głowie się rozjaśniło. Spróbował sobie przypomnieć, ile ampułek środka znieczulającego zużył. Dwie dał Katerinie, Ivainowi… Ivainowi chyba nie dał żadnej.

Powinien więc mieć jeszcze jedną.

Ostrożnie, niczym uzdrowiony paralityk po raz pierwszy wstający z łóżka, uniósł się na łokciach. Przeniósł ciężar ciała na lewą rękę, prawą zaś sięgnął za plecy, tam gdzie pod kręgosłupem czuł wypukłość pakietu medycznego, który przesunął się podczas upadku. Namacał miękką sztuczną skórę i odnalazł zamek błyskawiczny. Długo trwało, zanim zdołał go otworzyć, język zamka był maleńki i zdawał się śliski niczym kostka lodu, a Daniel palce miał niezgrabne jak pęczek zdrewniałej marchwi. Raz poruszył się zbyt gwałtownie i musiał przeczekać, aż minie spazm bólu, a sklepienie przestanie wirować przed oczami. Spocony i dygocący od gorączki, wbijał palce lewej dłoni w szparę między dwiema kamiennymi płytami, czerpiąc odrobinę ulgi z ich chłodu.

Wreszcie otworzył pakiet i sięgnął do środka. Teraz czekało go jeszcze odnalezienie ocalonej ampułki, jeżeli w ogóle istniała, wymacanie jej pośród leków przeciwgorączkowych i przeciwwymiotnych, środków odkażających i opatrunków. Najpierw trafił na iniektor, który starannie odłożył na bok. Potem wrócił do poszukiwania ampułki. Byłoby mu łatwiej, gdyby zdołał przekręcić pas tak, żeby pakiet znalazł się tam, gdzie powinien być, czyli na biodrze, ale w tym celu musiałby wyżej unieść się na łokciach, a na to nie miał siły. Grzebał więc w torbie coraz bardziej zdrętwiałymi palcami, z każdą chwilą mocniej przekonany, że jeśli nawet ampułkę odnajdzie, to nie zdoła jej rozpoznać, bo zaczynał tracić czucie. Chciało mu się krzyczeć i przeklinać, wywrzeszczeć z siebie całą nagromadzoną złość i rozpacz, całe przerażenie.

— No chodź tu, mała — mamrotał przez zaciśnięte zęby. — Wiem, że tam jesteś, no chodź, chodź, zrobimy z ciebie użytek, dobry użytek. Przecież się nie zniszczyłaś, maleńka? Nie mogłaś się potłuc, nie jesteś ze szkła…

Kiedy jego palce dotknęły plastikowej osłonki, w duchu odmówił krótką modlitwę. Sięgnął głębiej i zacisnął pięść. Opanowała go pokusa, by włożyć ampułkę między zęby, rozgryźć i choć przez chwilę poczuć w gardle wilgoć. Jak smakuje środek przeciwbólowy? Kiedyś pił rozpuszczone w wodzie witaminy i wtedy smak wydawał mu się obrzydliwy, ale teraz całowałby po rękach kogoś, kto dałby mu taki napój.

Czy jeśli połknie płyn, to zadziała tak samo, jakby go wstrzyknął?

Prawdopodobnie nie, podpowiedział rozsądek, i to przeważyło. Najważniejsze było wyciszenie bólu, potem będzie się martwił pragnieniem.

Drżącymi dłońmi włożył ampułkę w iniektor, przyłożył go do prawego uda i wcisnął tłok. Po chwili po ciele rozlało się ciepło. Nie gorąco, jakim płonął wcześniej, po prostu przyjemne ciepło. Czerwone fale uspokoiły się, wygładziły. Ból nadal trwał, ale ukryty pod powierzchnią. Wszystko rozmywało się, oddalało, traciło na znaczeniu. Daniel dopiero teraz poczuł, jak bardzo jest zmęczony. Pragnął jedynie zwinąć się w kłębek w tym miękkim cieple i spać, spać…

Zasypiając, myślał o deszczu.

10

I deszcz przyszedł.

Gdy Daniel usłyszał szum, otworzył oczy. Nadal był przekonany, że śni, i w tym śnie wyciągnął dłonie w stronę strug, które wpadały przez wyrwę w murze. Były zbyt daleko, zdołał jedynie zamoczyć końce palców, z których starannie zlizał wilgoć, nie dbając o to, że zlizuje też brud.

— Bliżej — wychrypiał w stronę ulewy, bo ta odrobina tylko podrażniła mu gardło. — Bliżej.

Wiatr wzmógł się, deszcz teraz zacinał.

— Jeszcze trochę… — powtarzał z nadzieją, jego żołądek kurczył się spazmatycznie w oczekiwaniu na wodę, oczy płonęły gorączką. Słyszeć deszcz tak blisko i nie móc się napić było prawdziwą torturą.

— Bliżej…

Wyciągnął złożone w miseczkę dłonie i z trudem je uspokoił, by nie drżały. Gdy ciężkie krople uderzały o skórę, zmuszał się, by nadal tkwić nieruchomo, choć miał ochotę natychmiast podnieść ręce do ust. Wytrzymał jednak, zaczekał, aż dłonie się napełnią, i dopiero wtedy…

Ruch był zbyt szybki, zbyt gwałtowny. Zebrana woda wylała się, a Daniel krzyknął boleśnie. Chwilę ssał w rozpaczy wilgotne palce.

Jeszcze raz, pomyślał. Tym razem powoli. Dam radę, muszę.

Za drugim razem doniósł do ust łyk deszczówki. Potem trzeci. Czwarty znów wylał, ale czuł się już na tyle dobrze, by nie przejąć się tym aż tak bardzo. Wiedział, że z piątym pójdzie mu lepiej. I poszło. Pił wodę, aż poczuł ból w żołądku. Wtedy przestał, lekko wystraszony, i zaczekał, aż jego organizm się uspokoi. Drżał przy tym, bo od strony wyrwy wiało wilgotnym zimnem, a on miał mokrą koszulę.

— Niech deszcz już przestanie padać — zamarudził, wciąż nie do końca przekonany, czy to wszystko jest jawą, czy snem. Jednego był pewien: kończyło się działanie środka znieczulającego, a następnej ampułki nie miał. — Teraz pora, żeby ktoś przyszedł mi pomóc.

Uczepił się tej myśli, pieścił ją w wyobraźni. Pochylone nad nim zatroskane twarze lekarzy w białych fartuchach, zastrzyk wbity w ramię i wreszcie uspokajające „Wszystko będzie dobrze, dzięki Bogu udało nam się pana odnaleźć, zaraz zabierzemy pana do domu. Proszę się niczym nie martwić”.

A potem sterylny chłód szpitalnych sal, łóżko z wykrochmaloną pościelą, igła kroplówki, a także jego noga, poskładana i na wyciągu. Nijaki smak posiłków i stopniowy powrót do zdrowia, podczas gdy młode, uśmiechnięte pielęgniarki codziennie przychodzą, by zapytać: „Jak się pan czuje, panie Pantalekis? Lepiej? Czy mogę coś dla pana zrobić?”.

Wszystko to widział w najdrobniejszych szczegółach i jednocześnie zdawał sobie sprawę, że wizja ta jest niezbyt realna. Jedynym ocalałym członkiem załogi „Optymisty” był Jacques, który najprawdopodobniej w tej chwili z całą mocą silników pędził w stronę Kerberosa, przekonany, że Daniel także zginął.

W miarę jak wzmagał się ból, wizje stawały się coraz mniej przyjemne. Zamiast dziewczyny w pielęgniarskim czepku, nad jego łóżkiem pochylała się Katerina. Gdy poruszała ustami, spomiędzy jej warg wylewały się strugi krwi. Obok stał Ivain, ręce miał postarzałe, wykręcone artretyzmem i poznaczone wątrobianymi plamami. Tymi dłońmi manipulował przy kroplówce, mówiąc jednocześnie z uśmiechem Szalonego Kapelusznika: „Nie martw się, już wkrótce przestanie cię boleć, obiecuję”.

Wróciła czerwona fala, a wraz z nią gorączka. Daniel ledwo uświadamiał sobie, że po pierwsze, deszcz przestał padać, a po drugie, w sali zjawili się ludzie.

Było ich troje – ciemnoskóra kobieta i dwóch białych mężczyzn. Młodszy niósł coś, co wyglądało jak zardzewiały miecz.

Na widok rannego przystanęli i naradzali się chwilę. Potem podeszli bliżej.

Daniel, który dopiero teraz ich zauważył, wyciągnął ręce i wybełkotał prośbę o pomoc. Ich postacie rozmazywały mu się przed oczami, ale i tak widział, że wszyscy mają postarzałe, zniszczone twarze i ubrania, które bardziej przypominały brudne łachy. Trudno było o większy kontrast z wymarzonymi lekarzami w białych kitlach.

Młodszy mężczyzna przyłożył mu do szyi ostrze miecza, kobieta uklękła obok. Pogłaskała go po włosach i powiedziała coś miękkim, uspokajającym tonem.

Daniel nie znał jej języka, ale bez trudu odgadł, co to było.

„Zrobimy to szybko i nie będzie bardzo bolało — obiecywała. — Uwolnimy cię od cierpienia”.

Wrzasnął, wybałuszając oczy, i jednocześnie dłonią odepchnął ostrze. Było zardzewiałe, nawet się nie skaleczył, a oni zamierzali go nim zabić. Z litości.

Mężczyzna odsunął się, zdziwiony i jakby lekko urażony. Kobieta powiedziała coś do niego, jej mowa brzmiała jak odgłos kamyków spadających na metalową tackę: szybko wypowiadane, krótkie i dźwięczne słowa. Mężczyzna kręcił głową z powątpiewaniem. Sprzeciwiał się, ona go przekonywała. Ten trzeci, najstarszy, stał z boku i najwyraźniej nie zamierzał się wtrącać.

Dygocąc, Daniel uniósł się na łokciach. Czuł, że lada moment straci przytomność. A wtedy będzie za późno.

— Proszę… — wymamrotał. — Ja będę żył… Tylko mnie stąd uwolnijcie, proszę, błagam, dajcie mi szansę… Nie sprawię wam kłopotu.

Chwycił ciemnoskórą za rękaw, wczepił się w nią jak dziecko i błagał, nie mając pojęcia, czy to w ogóle ma sens; może nie miało, bo nie znała jego języka, lecz przecież nietrudno się było domyślić, o co prosi.

Kobieta spoglądała, zdezorientowana. Wreszcie podjęła decyzję. Delikatnie uwolniła rękaw z jego słabnących palców, a drugą ręką odsunęła mężczyznę z mieczem. Skrzywił się niechętnie, ale nie zaprotestował.

A Daniel wiedział już, że wygrał. Osunął się w ciemność, czując, że wypełnia go miłość do ciemnoskórej kobiety, której imienia nie znał.

11

— Keir też? — Finnen usiadł na ławce pod pomnikiem Aylena. Kosz, w którym znajdowały się zamrożone owoce, warzywa oraz małże, postawił obok nóg. Niebo chmurzyło się wyraźnie, lecz chłopak liczył, że zdąży wrócić do domu, zanim zacznie padać.

— Też — przytaknął rudowłosy Dime. Usiadł obok i zaraz wstał. Wepchnął ręce do kieszeni spodni, wyjął je i obejrzał, obrócił się, przeszedł kilka kroków tam i z powrotem. Zazwyczaj jego nadpobudliwość była zabawna, bo kojarzyła się z dzieckiem, które nie może usiedzieć spokojnie, lecz dziś w zachowaniu Dime nie było nic z radosnej dziecięcości. Okrągłe niebieskie oczy patrzyły na Finnena w udręce, a przy tym jakby trochę oskarżycielsko. — Keir, który był najzdolniejszy z nas wszystkich! Dlaczego, Finnen, powiedz mi?

Zapytany milczał. Nie było na to żadnej odpowiedzi.

— Dlaczego nie ja? Jestem dzieckiem Ekwilibrium, moje zdolności są tak rozdrobnione, że tak naprawdę mam talent do wszystkiego i do niczego. Dlaczego więc nie ja?

Kolejny przypadek poskokowego poczucia winy, pomyślał Finnen ze znużeniem. Zupełnie jak Kaira.

— Dime, proszę — powiedział cicho. — To nic nie daje.

Mógłby dodać, że chłopak powinien cieszyć się życiem, ale nie dodał.

— Co teraz z nami będzie? — zapytał rudzielec, kołysząc się na piętach. Ręce znów wbił w kieszenie, głowę schował w ramionach, jakby było mu zimno. — Wiesz, z naszymi spotkaniami i w ogóle…

Tu już Finnen znał odpowiedź. Przed Skokiem było ich ośmioro – wszyscy młodzi, wszyscy w mniejszym bądź większym stopniu obdarzeni artystycznymi talentami. Razem pili, dyskutowali aż do rana i przechwalali się miłosnymi podbojami, wspierali nawzajem i przyjaźnili.

Teraz czworo zniknęło, zabranych przez Skok, i Finnen wiedział, że ich nieformalna grupka nie przetrwa takiego ciosu. Koniec z wieczorami spędzanymi przy winie, koniec ze wspólnymi wyprawami do Hal i z dowcipami, jakie robili rzeczoznawcy Omariemu. Każdy z nich pójdzie we własną stronę, bo gdyby nadal trzymali się razem, każdego dnia musieliby stawiać czoła zbyt dużej ilości wspomnień.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki